» Stalinizm: Bir İdeolojinin İflası Gün Zileli

88 yorum var

Yorum yaz | RSS Yorumlar [?] | Geri-takip Linki [?]

1 Süleyman Çelik 1 Temmuz 10 / 10pm

Stalinizm kitabını okuyamadım ama içeriğinden stalin’e karşı olduğu anlaşılıyor. Türkiye solu bu kitabı değerlendirdi mi acaba ya da tartıştı mı? Ne gezer…
2 rationale 9 Eylül 10 / 11am

WHAT WERE THE REASONS FOR THE STALINIST
TERROR?

Overall, it is right to move away from the limited view of Stalin as the sole driving force behind the terror. Whether he was insane or suffering from paranoia is only partly relevant.

More than anything else, Stalin’s regime is associated with terror. This existed on a scale unparalleled, in terms of the number of casualties, in the twentieth century—which is to say, in the whole of human history. Until very recently the reasons for this terror attracted very little controversy: the
driving force was considered to be, solely and uniquely, Stalin himself, who created a ruthlessly totalitarian system. Current historians are not, however, content with stereotypes, even if they are largely true. The Stalinist terror was too complex to admit a single explanation. This analysis will attempt to integrate traditional views and recent research into
an overall synthesis. The argument progresses stage by stage.

All revolutions contain within them the potential for purges. They are
driven by two dynamics—to preserve their power base and to transform
their legacy. Both involve radical measures that may well include calculated
violence against a perceived enemy within. Justification is sought in the
form of ‘cleansing’ or ‘purging’; in the process, ‘terror’ is invoked as a
positive force, as a means of achieving a higher goal. The Russian
Revolution was particularly susceptible to this trend. It involved an
ideology that recognised, as a transitional period, the ‘dictatorship of the
proletariat’ and it had a blueprint to transform Russia’s institutions and
society. The whole situation was radicalised, between 1918 and 1921, by
the Civil War. Trotsky’s maxim that ‘we shall not enter the kingdom of
socialism in white gloves on a polished floor’ justified the establishment,
under Dzerzhynski, of the Cheka, as well as the expulsion of Mensheviks
and Socialist Revolutionaries from the soviets in 1918 and the show trials
of political opponents in 1922. There were also systematic purges of the
Bolshevik Party; it has been estimated that in 1921 about a quarter of the
Party was deprived of its membership cards. Even though the terror was
officially ended in 1922, a powerful precedent had been set for the future.
To an extent, therefore, later coercive measures can be seen as a revival
of a ruthless trend within an uncompromising ideology. But a powerful
personal factor was also involved. Traditionally, the intensification of terror
has been attributed to Stalin’s own personality. Khrushchev, for example,
later referred to Stalin’s brutality, vindictiveness, pathological distrust and
‘sickly’ suspicion. Although there may well be something to this
explanation, it is oversimplistic as it stands, and it demonises the subject
without properly explaining his objectives.
Assuming that Stalin was driven by personal forces, what were his
reasons for reintroducing the terror? Clearly the most important was the
consolidation of his power. The view of R.Conquest and others is that
Stalin accomplished two main objectives: ‘A vast number of past or
potential “hostile” elements had been destroyed or sent to labour camps,
and the rest of the population reduced to the most complete silence and
obedience.’ (5) R.Tucker endorses this: the Great Purges of the 1930s were
an effort ‘to achieve an unrestricted personal dictatorship with a totality of
power that Stalin did not yet possess in 1934.’ (6) Stalin aimed to wipe out
the entire generation of Bolsheviks who had been associated with Lenin
between 1917 and 1924; this alone would guarantee Stalin as the sole heir
to Lenin and would secure his position for his lifetime. Some of the threats
were obvious: hence Kamenev and Zinoviev were disposed of in the show
trial of 1936, Piatakov and Sokolnikov in 1937 and Bukharin, Rykov and
Yagoda in 1938. Many others were, however, added to the list of victims
almost on a quota basis. There was, seemingly, no limit to Stalin’s fear of
future opposition.

A second rationale commonly attributed to Stalin’s purges was economic.
The forced pace of industrialisation and the implementation of collective
farming required a disciplined workforce and a compliant peasantry. Both
involved the use of force. Measures had to be taken against reluctant
managers in the factories in 1930 and 1931, while the NKVD operated
dekulakisation squads to clear the countryside of resistance to
collectivisation. As the pace of industrialisation speeded up in the second
and third Five-Year Plans, additional labour was provided by the growth
of the Gulag system. Convict labour built the Belomor Canal, opened in
1933, and provided the mainstay of mining in Siberia, especially in the
inhospitable Kolyma region. Terror was, therefore, inseparable from
Stalin’s vision of modernisation.
Some historians have attributed to Stalin another motive. He was, above
all, afraid that the West would destroy the Soviet Union before he had the
chance to complete the process of industrialisation. Stalin’s solution,
according to Tucker and Conquest, was to engage in temporary cooperation
with Germany. This incurred the hostility of many of the olderstyle
Bolsheviks who saw fascism as a deadlier enemy than either Britain or
France. Tucker and Conquest therefore argue that Stalin was obliged to
remove the anti-Hitler element to make possible the accommodation with
Germany that eventually produced the Nazi-Soviet Non-Aggression Pact of
August 1939. A different approach to the theme of the external threat is put
by I. Deutscher. Stalin was concerned that the regime would be destroyed
from within —by internal revolt as a result of external invasion. Stalin
therefore had to remove any alternative leaders and to make the population
at large accept their removal. Hence They had to die as traitors, as
perpetrators of crimes beyond the reach of reason… Only then could Stalin
be sure that their execution would provoke no dangerous revulsion.’ (7)
Stalin therefore ruthlessly manipulated an authoritarian system, inherited
from the Bolsheviks, into a totalitarian one. He used it to cut huge swathes
through the population in the pursuit of his economic and political
objectives. This is where most previous analyses have stopped. But, until
recently, it has never been fully explained why the purges were so complete
and so all-embracing—and why so many of the population played an active
part in them. The traditional analysis adopts a monolithic ‘top-down’
approach and assumes that Stalin remained in control and dictated the
momentum of the terror. But did he? Was the Soviet administrative system
that efficient? And did the apex of the bureaucracy really succeed in
imposing its will on the localities? Some historians now emphasise that
there were ‘bottom-up’ reactions to ‘top-down’ orders that gave the purges
an additional momentum far beyond anything intended by Stalin. In other
words, although Stalin introduced the policy centrally, the way in which it
was carried out was determined locally In the countryside terror was endemic from the beginning of the process
of collectivisation. This was largely because the central instructions were
actually exceeded and measures had to be taken to try to control the
dekulakisation squads. The All-Russian Central Executive Committee, or
Council of People’s Commissars, issued decrees in 1929 defining precisely
who was to be classified as a kulak and warned that dekulakisation should
not become an end in itself. This, however, scarcely diminished the wave of
terror that followed, so that Stalin had to try to stem the tide in 1930.
When the campaign was resumed later that year, and extended between
1932 and 1934, the central government attempted to exert more direct
control. In each case L.Viola distinguishes between the repressive policy
that the state undoubtedly pursued and the methods used by the cadres in
the field to implement the policy. The latter were influenced by a ‘general
political culture of the early 1930s’, which was based on ‘a mixture of
traditional Russian radical fanaticism’ and the ‘unleashing of years of pentup
class rage and retribution’. (8) This was intensified by shortages created
by collectivisation and by the development of a siege-like mentality. We
could go even further. The repression and persecution at local level were
manifestations of the breakdown of central control. Peasant resistance,
disobedience and defiance were others. The two extremes fed off each other
—resistance to the local terror undermining official policy. Or, in the
words of J.Arch Getty, ‘Stalin had initiated a movement with vague
instructions and ambiguous targets. As the process unfolded on the
ground, though, it degenerated rapidly into chaotic and violent struggles
based on local conditions.’ (9)
Industry, too, became affected by endemic terror. There was widespread
chaos as managers came into conflict with the Party and the workforce, all
in pursuit of different interests. An additional complication was the
Stakhanovite movement. R.Thurston argues that this created tension in
factories as young Stakhanovites with personal and political ambitions
upset the productivity balance that managers tried desperately to maintain.
In turn, the latter became subject to accusations of wrecking and sabotage.
‘Whatever its scope, as the terror unfolded the resentments and demands
fostered by early Stakhanovism heightened tensions in industry.’ (10) Much
the same applies to the army. R.Reese claims that the Party organisations
within the armed forces experienced upheaval that was well beyond the
control of the central administration. (11)
At all levels there was a feeling of direct involvement in the purges.
People everywhere had a variety of motives. Some used the opportunity of
informing on others to settle old scores. Many were genuinely convinced
that the economy was riddled with ‘wreckers’ and saboteurs who had to be
brought to book. Here an important part was played by the show trials,
which helped whip up suspicion of and resentment against managers. (12)
Peasants provided information and they testified at district trials (local counterparts to the show trials). A striking simile has been advanced with
‘mice burying the cat’; (13) because of the special conditions interacting
with longer-term tensions, this happened all over the country. Paranoia
spread through all levels of society, helping to maintain the momentum of
terror at the lowest levels. G.T.Rittersporn maintains that the regime’s
emphasis on the ‘subversive’ activities of ‘conspirators’ interacted with
traditional prejudices to produce an ‘imagery of omnipresent subversion
and conspiracy’. (14) According to R.G.Suny, ‘The requirement to find
enemies, to blame and punish, worked together with self-protection and
self-promotion…to expand the Purges into a political holocaust.’ (15)
Overall, it is right to move away from the limited view of Stalin as the sole
driving force behind the terror. Whether he was insane or suffering from
paranoia is only partly relevant. He inherited a revolution, revived the
terror that had atrophied and renewed the turmoil at all social levels. But
the sheer scale of the upheaval can only be understood on a national scale,
as the intervention of local factors that distorted the central intention.
Until further evidence becomes available, a provisional conclusion might be
that, although Stalin initiated and maintained the purges, they assumed a
momentum that outpaced even his expectations. This reflects the relative
inefficiency of the Soviet system and a loss of control by it. The terror
becomes even more terrible, since it can no longer be attributed entirely to
one man’s paranoia, but also to the multiple manifestations of human
nature.
3 Comrade Stalin 28 Ocak 11 / 6pm

Stalin Leninsttir…Stalinizm diye bir -izm yoktur. Dolayısıyla bu kitabı boşuna yazmışsınız sayın Zileli. Stalin karşıtı olarak okuduğum her şey bende yazarlarının utanmaz birer çarpıtıcı yada zeka seviyesi düşük insanlar olduğu düşüncesine sahip olmamdan başka bir işe yaramadı. Bu kadar gereksiz, ne anlatmaya çalıştığı belirsiz şeyler yazabilmek için nasıl bu kadar “emek” sarfedebiliyorsunuz doğrusu bu “büyük çaba” yı hayran kalıyorum..Yazmaya devam edin sayın Zileli..ama artık ben şahsen Stalin karşıtı şeyleri okumaya, izlemeye bile gerek görmüyorum.
4 yurtsevmeyen 28 Ocak 11 / 7pm

comrade bey,
o zaman allah size yardımcı olsun…
5 yurtsevmeyen 28 Ocak 11 / 7pm

bey olduğunuzu nereden mi çıkardım. sanırım bir kasdın stalinizmi savunacak kadar şiddet taraftarı olamaz.
6 Comrade Stalin 28 Ocak 11 / 8pm

sayın yurtsevmeyen..
bence allah size yardımcı olsun…hala stalinizm diyorsunuz…bir deli (troçki) bir kuyuya bir taş atar 40 akıllı(!) çıkaramaz..
7 Hurşit abi 28 Ocak 11 / 9pm

“40 akıllı”ya da allah akıl
8 Hurşit abi 28 Ocak 11 / 9pm

“40 akıllı”ya da allah akıl fikir versin!!!
9 yurtsevmeyen 28 Ocak 11 / 10pm

comrade stalin,
eğer Zilelinin yazılarını okuyor olsaydınız, stalinizmin köklerinin leninizmde olduğunu yazdığınıda okumuş olurdunuz.
10 Ilkel Türk solu 29 Ocak 11 / 2am

Dünyadaki nesli tükenmis kelaynak komünistlerin bile ezici çogunlugu Stalin’i reddederken, daha henüz 1956′daki 20′inci Kongreyi bile isitmemis olan bazi Türk fasisto komünistleri hâlâ Stalin’i pervasizca ve utanmazca savunmaya devam ediyor. Stalin’i savunmakla Hitler’i savunmak arasinda en ufak bir fark yoktur. Iki insanlik düsmanin müritleri zaten Türkiye’de Kizilelma ve Ergenekon’da elele vermisken, aslinda iki grubun da isini tek hamlede bitirmek mümkün, demokrat güçler bu eli kanli canilerin sonunu getirecek.Tabii insan Kemalist ve maskeli TSK aparatçigi olunca Stalin’i de ister istemez savunacaktir, bu konumda olanlari degil, solcu, sagci vs; insan bile kabul etmiyorum, bunlar canavardir.
11 Comrade Stalin 29 Ocak 11 / 1pm

ilkel türk solu,
“Tabii insan Kemalist ve maskeli TSK aparatçigi olunca Stalin’i de ister istemez savunacaktir”
bu cümle kadar saçma bir cümle duymadım…
“Stalin’i savunmakla Hitler’i savunmak arasinda en ufak bir fark yoktur.”
ilginç…komik…rezalet…hitler in sınıfsal kökeni,temsil ettiği güçler burjuvazi,kapitalizm ve faşizm iken acaba stalin ve sovyetler birliği inde kapitalist sınıflar vardı da ,stalin de onları mı temsil ediyordu? yoksa sovyet halkı, işçi sınıfı ve köylülük de mi yoktu sovyet coğrafyasında…sahi hangi sınıfın çıkarları için 2. dünya savaşında savaşıyordu stalin ve sovyetler? yoksa sadece parti bürokrarisisnin çıkarları için mi? tüm sovyet halkı bu stalinist bürokrasi için seferber oldu değil mi? bravo stalin e..! tüm halkı kendi kliği için savaşa katabildi..son söz…stalin in eli kanlı bir katil olduğunu ispatlayabilecek tek bir olayın belgesini sunamazsınız…tek bir…! iddia ediyorum…nasıl soljenitsin gibiler sovyetler de stalin döneminde 66 milyonun öldürüldüğü ancak ancak gerizekalı ötesilerin inanabileceği iddialar ortaya atıyorsa ve çoktan çürütülmüşse bu iddialar ben de iddia atma hakkımı kullanıyorum..tek bir olay gesteremezsiniz stalin in bir cani olduğuna dair…tek bir..! stalin le uğraşacağınıza gidin emperyalistlerle uğraşın….bildiğim kadarıyla tek bir atom bombasıyla 100 binlerce kişiyi bir anda yok eden abd hakkında atan tutan yok….yoksa stalin de bir yerlerde atom bombası vb patlattı da
yine stalin kliği bunları örtbas bı etti…kesin öyledir..bu stali var ya…! 66 milyonu katletti ama bir belge bile bırakmadı…bu bile her katliamında kanıt bırakan aptal hitler le aynı kefeye konmaması için yeterli sebeptir..:)
12 Hurşit abi 29 Ocak 11 / 2pm

Bir katliamcı yardakçısının itirafları diyeceğim ben bu satırlara. Ayrıca ne Soljenitsin ne de bir başkası 66 milyon öldürüldü demedi. Rakamlar ortadadır: Savaşta ve açlıkta ölenler yuvarlak hesap 20 milyonu bulur. Diğer 20 milyon ise, doğrudan Stalin’in NKVD ve GPU’su tarafından idam edilenler ve toplama kamplarında ölenlerdir. Katyn ormanlarında katledilen 20 bin Polonyalı ya da Almanya’nın istilası sırasında öldürülen sivil halk bu rakkama dahil değildir. Belge mi? Bu, Stalin diye birisinin yaşadığını belgeleyin demek kadar komik bir şeydir. Halen Rus istihbarat teşkilatının ve devletinin sakladığı ve açıklamadığı belgeler bir yana, bu konuda milyonlarca belge vardır. Elbette okumak ve görmek isteyecekler için.
13 Comrade Stalin 29 Ocak 11 / 2pm

Soljenitsin in iddiaları palavradır ve çürütülmüştür..kendisi faşisttir..bunu da çıkça söylemiştir..
ayrıca 2. dünya savaşı sırasında katyn katliamının almanlar tarafından yapıldığı belgelenmişken nedense sovyetler in dağılmasından sonra birden katliamı sovyetler yapmış oluverdi..yeltsin ve sonrasındaki karşı devrimcilere mi inanacağız…? şu anki kapitalist rus devleti ve onun istihbarat teşkilatı stalin aleyhinde olabilecek her türlü belgenin arşivini açmıştır…bu konunda da yanılıyorsunuz…açılan belgerden de kendilerinin de itiraf ettiği gibi bişey çıkmamıştır…asıl hala ısrarla açılmayanlar da vardır nedense..korkuları ne acaba bu kapitalist rus oligarklarının…?
14 Comrade Stalin 29 Ocak 11 / 2pm

hem amma humanistsiniz…dünyada baya hümanist kaynamaya başladı ama ne garip bir çelişki ki kokuşmuşluktan,savaştan,katliamlardan, yoksulluktan vb. geçilmiyor şu an dünya…siz daha devrimlerde karşı devrimcilerin rahat durmadığını ve kaçınılmaz olarak bunlara şiddet uygulamaktan başka çare olmadığını bile anlayamışsınız….ne yapacaktı stalin? bunlara çiçek mi verecekti…yapmayın etmeyin abiler, ablalar biz iyi insanlarız, sadece sınıfları kaldırmak istiyoruz kardeşlik türküsü mü söyleyecekti..hepimiz kardeşiz bu öfke ne diye…vayy vay…!:)
15 Hurşit abi 29 Ocak 11 / 2pm

Bir gün elbette senin de gözün açılacak. Umarım çok geç olmaz. Soljenitsin’in faşist olduğu palavradır. Kitaplarını oku, ondan sonra konuş. Kendisi eski bir Sovyet subayı ve eski bir komünisttir. II. dünya savaşı sırasında uydurma suçlamalarla tutuklanmış ve o zaman gözü açılmıştır. Gulag takımadaları konusunda anlattıkları eşsiz tanıklıklardır. Katyn ormanı katliamını kabul eden Gorbaçov’dur. Ayan beyan belgeler karşısında bunun da inkar edilecek tarafı kalmadığından o zamanki Sovyet yönetimi katliamı kabul etmek zorunda kalmışytır. ilginçtir ki, bu katliamı Nazilerin üstüne yıkma eylemini batılı kapitalist devletler üstlenmiş ve Nürnberg duruşmalarında Nazilere uydurma itiraflar yaptırmışlardır, çünkü o sırada Stalin’le ittifak halindeydiler. Bugünkü Rus rejimi belgeleri önce açmış, fakat batılı tarihçilerin bu belgelere üşüşmesi üzerine, Rus devletinin ali çıkarları için yeniden kapatmıştır. Haberiniz yok herhalde, bugünkü Rus rejimi komünizmi ne kadar karalarsa karalasın Stalin’i ulusal bir kahraman olarak kabul etmektedir. Dahası, kahverengi rengiyle temsil edilen Çarlık yanlıları Stalin’i yüceltmekte ve Stalinistlerle çarlık yanlıları ittifgak yapmaktadırlar. aynı bugün kemalistlerle faşistlerin ittifak yapması gibi.
16 Hurşit abi 29 Ocak 11 / 2pm

Stalin, Hitler&den çok fazla sayıda komünist öldürmüştür. Stalin’in öldürdükleri içinde gerçek karşıdevrimciler çok küçük bir azınlığı oluşturur. Öldürülenlerin yüzde 99′u devrimden yana insanlardı.
17 Comrade Stalin 29 Ocak 11 / 6pm

ya kusura bakmayın da sizin kafanız baya bir karışık..stalin tabii ki bir kahramandır ve bugünki rus yönetimi hiçbir resmi açıklamasında bunu kabul etmemiştir..hatta medvedev ve putin ısrarla 2. dünya savaşınd asıl kahramanın sovyet halkı olduğunu stalin i onaylamadıklarını üstüne basa basa söylemiştir..bunu nerden çıkardınız anlamadım…rus komünistleri bastırdı da son zafer kutlamalarında biçok yere stalin posterleri asıldı…2. dünya savaşındaki zaferi kabul edeceksin ama stalin i yok sayacaksın…bundan daha aptlaca ve boş bir çaba olamaz..bu “evet hz. muhammed vardır ve peygamberdir ama allah yoktur” demek kadar saçmalık ötesi birşeydir…ama bu çaba vardır bugün rusya da..
ayrıca stalin in komünist ve masum oldukları halde katlettiği tek bir kişiyi örnek gösterin..
soljenitsin in komünist olduğunu nerden çıkardınız..herhalde bunu kendisi duysa sizin aklınızdan şüphe derdi..evet normal bir asker olarak yüzbaşı rütbesiyle 2. dünya savaşında yeraldı..ama komutanları ve stalin aleyhinde yazışmaları yüzünden ordudan atılıp sibirya ya sürüldü…bu da onun askerden, cepheden yan ölümden kurtulmak için bilinçli yaptığı bişeydi…sonra sibirya da yan gelip yattı…hayret “diktatör” stalin neden onu kurşuna dizdirmemiş…aynı şey hitler ordusunda bir subay tarafından yapılsa, yani alman ordusunun bir subayı o zamanki “führer” lerine küfretse acaba o subayın sonu ne olurdu? soljenitsin çarlığı savunmuştur, ortodoks hristiyan değerlerini savunmuştur, abd nin vietnam ı işgalini savunmuştur, ispanyada ki franco faşizmini savunmuştur hatta daha ileri gidip emperyalist ülkelerin sovyetlere saldırması gerektiğini savunmuştur…
18 Hurşit abi 29 Ocak 11 / 8pm

Eh Stalin’in yerinde sen olsaydın onu da yapardın. Seni ciddiye alıp tartışmak bile hata.
19 Timur 29 Ocak 11 / 8pm

Yahu kardeşim neler saçmalıyorsun sen. Stalin’in çok sayıda Stalinisti bile öldürdüğünden haberin yok mu? Örneğin Rudzutag diye bir ad duydun mu? Stalin’in politbüro üyesiydi kendisi. Kim öldürdü onu? Daha yüzlerce isim sayabilirim burada. Yok yok, öldürttüğü komünistler onlinlerce de. Yüzlerce derken sadece öldürttüğü Stalinistleri söylemek istedim. hatta binlerce.
20 Mrs. Dalloway 29 Ocak 11 / 9pm

Bu arkadaşın eti, kemiği olmasa dahi aklı zeval görmüş. Bu gün, bunca argüman varken stalinizmde direyen ‘yoldaş’lara söylenecek tek söz bu. Aklın zeval görmesi fena.. iyi ama duygular da mı zeval görür aynı anda? Ne büyük kayıp… Akıl bir yana duygular bir yana, Stalin’in müthiş korkusu, kendisi öldükten sonra dahi cenazesine ‘koşan’ binlerin o çığlıklar atan insanların üzüntüsünden olduğuna hayatta inanmam. Hele Rusya gibi iklimi ve kültürüğü gereği ‘uzak, soğuk’ insan tepkileri değil bunlar. Veya sadece üzüntüyle açıklanamaz… sosyoloji veya antropoloji bilmek de gerekmiyor ayrıca. Neler okudun Stalin yoldaşı? Nerenle okudun ve de?

İnsanların kötücül yüreklerinin inanmaya, acil inanmaya ve inancını sorgulayanlara saldırmaya olan arzusunu çok tuhaf buluyorum hele bu siber-uzay çağında. Post bilmem ne isimleriyle bile adlandırmanın eksik kaldığı tuhaf zamanlarda?
Böylesi karmaşık yapıların olduğu yaşadığımız dönemde aklınızın karmaşık olmayışı, stalinin sizce kahraman olarak yorumlanışı çok ilginç.
21 Comrade Stalin 29 Ocak 11 / 10pm

“hurşit abi” ,”timur” ve mrs.dalloway”,
türkçe konuşun..yazdıklarınızdan birşey anlamıyorum…yada ben türkçe konuşmadığım için siz anlamıyorsunuz..laf ebeliği bütün anti-komunist ve stalin karşıtlarının ortak özelliği heralde…
1922-1953 Stalin dönemini sovyet tarihinden çıkarın….stalin zaten hiçbir şey yapmadı
stalin den önceki lenin dönemi zaten iç savaş vb.ile geçti..onu da çıkarın..
stalin den sonrası zaten sovyetlerin dağılmasına sebep olan reformist ve revizyonistlerin süreciydi…onu da atın..oh ne güzel…! sovyet tarihini hatta sovyetleri dünyadan kaldırdık…
şimdi çaylar gelsin….!yahu 10 yılda ne yaşandı?
1917 de okuma yazma oranı yüzde 10 bulmayan rusya (ki bunalrda genelde aristokratlardı) 1960 larda bu oranı yüzde 100 e getirmedi mi?
uzaya insan yollamadı mı?
kapitalist üretim ilişkilerini yok etmedi mi?
sağlık,ulaşım,eğitimi parasız yapmadı mı?
tarımda,sanayide,bilimde,sporda çok geri kalmış olduğu ülkeleri geçmedi mi?
nazi faşizmi ni tarihten silmedi mi?
bu davada 22 milyon vatandaşını kaybetmedi mi?
kim yaptı bunları yahu?
ruhlar aleminden ferruh mu?
22 Comrade Stalin 29 Ocak 11 / 10pm

Mrs. Dalloway
“Stalin’in müthiş korkusu, kendisi öldükten sonra dahi cenazesine ‘koşan’ binlerin o çığlıklar atan insanların üzüntüsünden olduğuna hayatta inanmam” diye buyurarak antroposiye yeni katkılar sunmakta iddialısın sanırım…bu yüzden çok seviyorum anti-stalinistleri…insan beyinini dumur eden,zorlayan ilginç teoriler üretebiliyorlar
torçki de moskova yargılamalında tüm suçlarını itiraf eden-üstelik hiçbir baskıya maruz kalmadıklarını da belirterek- buharin vd. lerinin o itiraflarının açıklamasını ilginç teoriler geliştirerek açıklamaya çalışmıştı….nkvd elinde kuklalara dönüşmüşlermiş,ailelerine dokunulmayacağı vaadiyel yapmışlarmış.vb..iyi de mahkemeler dünyaya aşık yapılmıştı..bu “dava adamı” ,”inançlı komünistler” mahkemde açıklasalardı ya bunları…bu karşıd evrimcilerin kendileri mezarlarndan kalksa bile siz ikna edemeyecekler sanırım..
23 Mrs. Dalloway 29 Ocak 11 / 10pm

Dear Stalinoğlu, kimse sizin ucube sevginizle üretmiyor bu ‘teori’leri… Kalbinizi ve gözünüzü açarsanız belki tutulan aklınız-dimağınız da bir yola gider… Umulur ki kurtulursunuz..
Sizin muhtemel ki ‘ilerleme’ olarak gördüğünüz her şey, uzaya gitmeler, sağlık-eğitim-ulaşımın ücretsizliği vs atraksiyonlara kendinizi ve ruhunuzu teslim etmişliğiniz stalinizmin ekmek kapısı. O ‘demirağ’lar, tüm bir Rusya toprağının işlenmişliği, yolları suları barajları hangi emek gücüyle yapıldı sanıyorsunuz? Gönüllülükle mi? Komiksiniz… Stalin despotu, -bireysel saldırıysa da öyle napayım- olur olmadık suçlamalarla, yersiz paranoyalarla akademisyeninden generaline işçisine bir çok farklı meslekten insanı çalışma kamplarına sürdü ve bu günün Rusya’sında dağ başında dahi yol varsa, tren rayları varsa bu berbat yaşama -yani ölme- kamplarında nefes çürüten yazık ki hepsi olmasa da çoğu- Stalinizm’e inanmışların sayesindedir.
Bunun Türkçesi, Lazcası, Kürtçesi yok arkadaşım. Açın gözünüzü, görmeye çalışın. Görmediğiniz için de hiddetlenip abuk-subuk saldırı yapmayınız. Ben hala ve ısrarla Stalinistim diyenlerin bunca acı yaşanmasına karşın karşıma çıkıp stalinist avukatlık yapanların iyiniyetli insanlar olmadığını, defolu karakterlere sahip olduklarını gördüm. Zazaca da yazayım mı bunları veya hoşunuza gider sizin, Rusça? Stalinist olmaya da gerek yok hem, google translate’in gözünü seveyim…
24 Comrade Stalin 29 Ocak 11 / 11pm

Mrs. Dalloway
Size İvan Gonçarov un Oblomov kitabını okumanızı tavsiye ederim. Ve Lenin’in Rus oblomovculuğuna (tembellik) eleştirisini de okuyun. Diyelim ki devrim oldu ve kitleler yeni sosyalist hükümetin uygulamaya soktuğu politikalırın hayata geçirilmesinde deyi yerindeyse kıçını kıpırdatmaya niyetli değil Parti bu kitlelerin keyfinin gelip üretime katılmasını mı bekleyecek? Rusya’ya kadar gitmeye gerek yok işten kaytarmacılık konusunda üç gün de bir bayramın ve resmi tattillerin olduğu ve “çalışanların” bu tatilleri iple iple çektiği Türkiye ye ye bakın.
çalışmanın yada çalıştırılmanın neresi kötü anlamadım. ha sovyetlerde özellikle stalin döneminde birileri biryerlere sürülüp oralarda çalışması uygun görülmüşse gerekli olan yapılmıştır..bunlara sürgün deyip bu kadar abartmanın alemi yok..bugün bu ülkede insanlar iş bulamadığı için iş için ekmek için dünyanın bir çok ülkesine doğal sürgün olarak gitmiştir…kapitalizmin doğurduğu bu sonuçlar üzerine yazın bence…yok gönüllü çalışmamışlardı da bilmem neydi de…yok bir de onların gönlü beklenseydi…gerçek hayat kitaplardaki gibi değildir…çok komiksiniz…tipik küçük burjuva aydınları…kimse size dokunmasın..kimse sizi sıkmasın,çalıştırmasın…siz bir barda vb oturun felsefe (!) yapın…üç koyun versek güdemeyecekken, koyunlardan biri problem yarattığına hemen eline sopayı alacakken stalin i eleştirip durun…orada bir devrim oldu ve yeni hükümetin acil halletmesi gereken sorunlar vardı…yapılması gerekenler de yapıldı…hepsi bu kadar…bence 3 haneli bir köye muhtar adayı olun siz…o üç haneyi yada üç koyunluk sürüyü nasıl yöneteceğinizi görmek büyük bir sosyalist deneyimi kazandıracaktır bizlere..gerçekleri algıyabileceğiniz bir beyin düzeyine ulaşabilmeniz umuduyla..hayat kitaplarda yada yazılı metinlerde yazıldığı gibi yürümüyor…!
25 yurtsevmeyen 29 Ocak 11 / 11pm

kardeşim sen ya da parti siz kimsiniz, kimi çalıştırma hakkını kendinizde buluyorsunuz. tembellikte bir haktır. sırf sovyetler öbür tarafa bizde teknolojide ileriyiz desin diye kimse canla başla üç kuruşa çalışmak zorunda mı?
bütün rus halkı kurulacak “sosyalizmin” reklamlarına heba edildi…
lenin ve stalin rus devrimini bitirmişlerdir. leninin partiside rus devrimine el koymuştur.
problem senin admalarında insanları ücretli emekçiliğe mahkum ettiler. ücretli emekçi olduktan sonra senin sadece sahibin değişir, kimi az ücret verir kimi çok…
eğer bir devrimden söz edilecekse oda ücretli emekçilikten kurtaracak yaratıcı emeğe komünal emeğe geçişle olacaktır.
26 Comrade Stalin 29 Ocak 11 / 11pm

yurtsevmeyen
“çalışmayan yiyemez..!”
ama siz o tembellik hakkını bence bugünki kapitalist türkiye ve dünya koşullarında deneyin…bu hakkınızı da umarım sonuna kadar savunabilirsiniz…iyice ütopya ya dalmışsınız…
27 yurtsevmeyen 29 Ocak 11 / 11pm

“çalışmayan yiyemez…!”
tam bir patron lafı…

ütopya kısmı için de şöyle diyelim…
İnsanların yaşamındaki antagonizma kapitalist iktidarla- sosyalist iktidar arasında değildir. İktidarla- özyönetim arasındadır. Yani yönetici değiştirmeye değil yöneticisiz olmaya çalışılmalıdır. Devrimci pratik budur. Devrimci pratik geleceğe vaatlerde bulunmak değil, bugünden yapmaktır.
Bugünden yapmak için umut gereklidir. “Umut ta Vaclav Havel’in dediği gibi , bir şeylerin gerçekleşeceğine inanç değil her ne olursa olsun gerçekleşecek şeyin bir anlamı olacağına inançtır.”(Gustvo esteva, durutiyle söyleşiler, önsöz
28 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 12am

yazdıklarınız güzel de gerçekçi değil..yoruldum…tembellik hakkımı kullanmak istiyorum:)
29 yurtsevmeyen 30 Ocak 11 / 12am

gerçekçi ol, imkansızı iste…
aslında bayağı gerçekçi bakın hemen kullandınız bile:)))
iyi geceler…
30 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 12am

peki…size de iyi geceler…!:)
31 Ilkel Türk solu 30 Ocak 11 / 12am

Arasira bu Yoldas Stalin gibi fasist komünistler bu siteye ugramaktalar, bu sekilde Türk solcularinin düzeyi, niyetleri ve konumlari hakkinda hâlâ olumlu düsünceler besleyen varsa, onlarin da uyanmalarina yardimci oluyorlar. Kardesim siz kimsiniz? Kaç kisisiniz? Kaç numarada çalismaktasiniz? Ne hakla Türkiye halkinin tercihlerine zor kullanarak karsi çikmaya calisiyorsunuz, sikiysa agababaniz fasist CHP’nin çakma baskani ajan Kemal’in çagrisina uyarak meydanlara çikin, tasla, sopayla, zincirle, bombayla halka saldirin, her çikan 100 kisiye karsi 1000 kisi, her çikan 1000 kisiye karsi 10000 kisi sokaga cikar, iç savas istiyorsaniz, biz variz, 27 Mayis fasist darbesini tekrarlamak istiyorsaniz hepinizi pisman eder, aglayip, zirlamaniza da aldirmayiz.
32 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 12am

ilkel türk solu

senin sol olmadığın kesin ama baya bir ilkel olduğun açık…
benim chp vb. düzen partileriyle hayatım boyunca ilişkim olmadı ve kendilerine özel bir nefretim var ve bu tip sol gösterip sağ vuran sözde kemalist partilerin türkiye oligarşisinin sosyalist sol a en büyük komplosu olduğunu düşünüyorum…
ben marksist-lenininstim…! tanımadığın kişileri ille,zorla suçlayacam diye kendini bu kadar zorlama…sana da iyi geceler…
33 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 12am

ayrıca resmi olarak tc vatandaşı olsam da etnik olarak türk değilim…türk olduğumu nerden çıkardınız?
buradaki tüm yazışmalardan çıkardığım sonuç sizlerin yoldaş lenin ve yoldaş stalin i anlayabilecek zeka düzeyinden oldukça uzak olduğunuz…yoldaş stalin in dediği gibi ” rus aydınları gevezelik yapmaktan başak birşeye muktedir değildir”
yoldaş stalin bir de senin gibi ilkelleri görseydi soluğu sibirya da bir çalışma kampına alırdın kesin..ne kadar da gerekliymiş bu gulag lar daha iyi anlaşılıyor senin gibi bilmeden sallayanlar için..
34 Ilkel Türk solu 30 Ocak 11 / 12am

Bizi çalisma kampina göndermekle tehdit eden bir yaratikla tartisilmaz savasilir, tabii internetin somun pehlivanlari ortaya çikmaya cesaret edebilirlerse.
35 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 12am

savaş benle..kurtar ülkeyi, dünyayı..kim tutar seni ilkel Türk solu…! baş çelişkin benim… ..!
temel çelişkin de internet…!
36 Mrs. Dalloway 30 Ocak 11 / 9am

”….yok bir de onların gönlü beklenseydi…gerçek hayat kitaplardaki gibi değildir… üç koyun versek güdemeyecekken, koyunlardan biri problem yarattığına hemen eline sopayı alacakken stalin i eleştirip durun…”

Eline sopa almak..!!!??? Ben böylesi düşüncelere sahip biriyle Oblomov’u ve başka kitapları konuşamam. Herkesin hayatı kendine. ‘Gerçek hayat’ dediğiniz bir tek sizin gerçekliğinizdir. Sadece sizi ilgilendirir, geneli değil… İlkel Türk Solu’na katılmakla birlikte ben sizinle tartışmayacağım ve savaşmayacağım. Tartışmadan çekiliyorum.
37 Mrs. Dalloway 30 Ocak 11 / 9am

yurtsevmeyen’e de katılıyorum.
38 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 11am

Mrs. Dalloway
.
anlayamadığınız başka şeyler de var…bugün 1917 koşullarını yaşamıyor rusya ve dünya…1920′li, 30′ lu, 40′ lı yılları da yaşamıyor…1931 de yoldaş stalin “bugün sanayileşmiş ülkelerin 50 ile 100 yıl gerisindeyiz…ya bu açığı 10 yılda kapatırız yada bizi yok ederler”
aynen de 10 yıl sonra hitler faşizmi sovyetlere saldırdı..eğer parti , devlet ve ordu içindeki sizin katliam dediğiniz temizlikler yapılıp muhalefet yok edilemeseydi…sovyetlerin sanayileşmesi ve diğer ekonomik vb sorunları halledilemezdi. hitler faşizmine yenilmesi kaçınılmaz olurdu..1930 lu 40 lı yıllarda partinin insiyatifiyle büyük bir büyük bir sanayileşme ve kollektivizasyon poltikası çok sıkı bir şekilde uygulanmıştır halk da buna seferber edilmiş olabilir…ama halkın köle gibi çalıştırıldığı iddia edilemez bu süreçte
anlayamadığız; bunların koşulların dayatması olan zorunluluklar olduğu ve bugün rusya için de dünyanın biçok ülkesi için de artık hızla sanayileşme ve kollektivizasyon politikalarının gerekli olduğu süreçlerin kalmadığı…2011 de yaşıyoruz..
39 Mrs. Dalloway 30 Ocak 11 / 11am

Comrade Stalin’e katılmıyorum.
40 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 12pm

Comrade Stalin, tamam Stalin şeytan falan değildir. Tabi ki kendisinin dışındaki etkenler de vardır yaptıklarında ve kısmen bazı noktalardaki zorunlu tutumlarında.

Ama sen açıktan her şeyi de zorunluluklara bağlayarak Stalin’i aklama tekniğini seçiyorsun ki, bu çok kolayca ancak basit ahlakçı yorumlarla, hem iddianı sunup hem de bunun karşı tezini kendin ortaya atarak, yapılanları diyalektikle sonuca bağlıyorsun. O kadar kolay değil, Stalin endüstrileşmeyi savunmuyormuydu yani? Hepsi mi zorunluluktu?

Çocuk kandırmıyorsun burada, biraz daha dikkat, özen ve açıklık çünkü komik oluyor bu argümanlarla tartışmak.
41 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 12pm

2011 de yaşıyoruz..stalin e takılıp kalmanın alemi yok..stalin de eleştirilebilir..ama bu materyalist tarih anlayışıyla, koşullar esas alınarak bir analiz biçiminde olur…vay şunu öldürdü vay bunu kesti..! (dikkate edilirse stalin karşıtları asılıp kesilenlerin sanki sırf stalin in adam öldürmek gibi bir hobisi varmış gibi “neden ama?” sorusunu ASLA sormadan yaparlar bunu…bunlardan ancak magazinci çıkar,tarihçi veya marksist değil) biçiminde olmaz…
herkese iyi günler..!
42 Igrenç katilin bilimsel analizi 30 Ocak 11 / 12pm

Sor bak ben seni neden biçakliyorum, neden çocuklari öldürüyorum diye sor bir kere, tamam elestir cinsel siddet uyguluyorum ama nedenleri var degil mi, sor bir bakalim , arastir bunun kosullari, tarihsel materyalist analizi nedir diye, sen basla bakalim analize , ben o arada seni Sibirya’ya da yollarim, aileni de öldürürüm, ama sen sor bana neden bunlari yapiyorum diye.
43 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 1pm

vayyyy..! şimdi de olayın içine çocuk katli yada cinsel taciz de mi girdi?
kimden bahsediyorsunuz? vakit gazetesi yazarı (!) hüseyin üzmez den mi?
soracaksın tabi..! zor mu geldi soru sormak?
mesela kirov u neden öldürdüğünü soracaksın?
mesela durmadan neden muhalif olup sonradan özeleştiri verip en küçük bir boşlukta yine nedne muahil olduğunu soracaksın?
mesela kirov dışında da tüm parti liderlerini öldürmeyi neden planladığını soracaksın?
mesela az buçuk mevki veridliğinde neden adam kayımacılık, adalaletsiz tutuklamalar yaptığını soracaksın (yagoda yada yezov gibilerinin mesela)
neden sana emanet edilmiş işletmelerde yolsuzluk,sabotaj vb işler yaptığını soracaksın?
mesela yüzyıllarca köle gibi çalıştırdığın köylülerin isyanına neden silahla karşılık verdiğini (gulagların), hayvanalrı öldürdüğünü, kollektif çiftliklere saldırdığını, tarım alanlarını yaktığını soracaksın mesela
ama oraya kadar gimesen sen istersen osmanlı ve tc tarihinde
egemenlerin,sömürücülerin iktidarında neden bu kadar yoksullaştırılıp her kafanın kaldırdığında katliam vb ile karşılaştığını sor yeter..
ha şimdi git bunları yapanlara bir çiçek vermek için çiçek satın al anarşist kardeş…barışın kardeş kardeş geçinin..ya bu sömürücü sınıflar ve baskı araçları hiç insanlıktan anlamıyor abi..halbuki ne gereği var şiddetin…!
44 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 2pm

çiçek verme ideolojisi yaratan yok, kasap ideolojisinden uzaklaşmaktan korkan “comrade stalin”.
45 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 2pm

O ciltlerde asla neşe hakkında bir şey bulamazsınız. İnsanın bu sayfalarda soluduğu atmosferin, manastırın haşin havasından eksik kalır yanı yoktur. Yazarları, intikam ve ceza devriminin rahipleri, zamanlarını suç ve ceza tartarak geçirirler. Dahası, kot pantolonlu rahipler iffet yemini etmişlerdir, bu yüzden aynısını bekler ve dayatırlar. Fedakârlıkları için ödüllendirilmek isterler. İlk önce çıktıkları sınıfın konforlu çevresini terk etmişler, sonra yeteneklerini mirastan yoksun kalanların emrine vermişlerdir. Kendilerine ait olmayan sözcükler kullanmaya, kirli masa örtüleri ve yapılmamış yataklar üzerinde sigara tüttürmeye alışmışlardır. Bu yüzden, insan onları en azından dinleyebilir.

Düzenli devrimler, düzgünce hazırlanmış ilkeler, çalkantısız anarşi hayal ederler. İşler farklı yöne giderse provokasyon çığlıkları atmaya başlarlar, öyle çok bağırırlar ki polis onları alır götürür.

Devrimciler dindar insanlardır. Devrimse dindar değildir.
46 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 3pm

“Peki ne yiyeceğiz?” diye sorar endişeli insanlar. “Ekmek ve bağcık,” der gerçekçi, tek gözü tencerenin, diğeri silahının üzerinde. “Fikirler,” diye bildirir her şeyi karıştıran idealist, bir gözü hayaller kitabında, diğeri insan türünün üzerinde.

Üretime dokunan herkesin işi bitiktir.

Kapitalizm ve onunla savaşanlar üretenin cesedinin üzerinde yan yana otururlar, ama üretim sürmelidir.

Politik ekonomi eleştirisi (üretimin tüm faydalarının zevkini çıkaranlar tarafından gerçekleştirilen) en az çabayla üretim tarzının rasyonalizasyonudur. Başka herkes, sömürülenler, hiçbir şeyin eksik olmamasına özen göstermelidirler. Aksi halde nasıl yaşayabiliriz ki?

Işığa çıktığı zaman karanlığın oğlu hiçbir şey göremez, tıpkı karanlıkta el yordamı ile ilerlerken olduğu gibi. Neşe onu kör eder. Onu öldürür. Bu yüzden neşenin bir halüsinasyon olduğunu söyler ve neşeyi kınar.

Gevşek, şişman burjuva bolluk içinde aylaklık eder. Bu yüzden zevk almak günahtır. Bu, burjuva ile aynı duyguları yaşamak ve üreten proletaryaya ihanet etmek demektir.

Hiç değil. Burjuva, sömürü sürecini sürdürmek için her çareye başvurur. O da stres altındadır ve asla neşe için zaman bulamaz. Onun gezileri yeni yatırım fırsatlarıdır, aşıkları rakipler hakkında bilgi aldığı casuslardır.

Üretim tanrısı en sadık müritlerini bile öldürür. Kafalarını kopartır ve fışkıran yalnızca bir pislik seli olur.

Lanetli aç kişi, dalkavuk sürüsü eşliğinde gezen zengini gördüğünde intikam duyguları besler. Her şeyden önce düşman yok edilmelidir. Ama ganimeti saklayın. Servet yok edilmemelidir, kullanılmalıdır. Ne olduğu, ne biçim aldığı ya da ne tür iş sağladığı önemli değildir. Önemli olan, onu o sırada her kimin elindeyse ondan almak, böylece herkesin ona ulaşabilmesini sağlamaktır.

Herkesin mi? Elbette, herkesin.

Peki bu nasıl olacak?

Devrimci şiddet ile.

İyi yanıt. Ama gerçekten de, canımız sıkılana kadar kelle uçurduktan sonra ne yapacağız? Artık, mumla arasak bile daha fazla toprak sahibi bulamadığımız zaman ne yapacağız?

O zaman devrim hüküm sürüyor olacak. İhtiyaçlarına göre herkese ve olanaklarına göre herkesten. Alakayı gör yoldaş. Burada muhasebe kokusu var. Üretim ve tüketimden bahsediyoruz. Her şey hâlâ üretim boyutunda. Aritmetik, kendini güvende hissetmeni sağlıyor. İki kere iki dört eder. Bu “gerçeğe” kim karşı çıkabilir? Dünyaya sayılar hükmediyor. Şimdiye dek etmişlerse, neden gelecekte de etmesinler?

Hepimizin somut ve sağlam bir şeye ihtiyacı var. Bizi boğmaya başlayan dürtüleri durdurmak için duvar inşa edecek taşlar. Hepimizin nesnelliğe ihtiyacı var. Patron cüzdanı üzerine yemin ediyor, köylü küreği üzerine, devrimci silahı üzerine. Bir gıdım eleştiriye izin ver, tüm iskele yıkılsın.

Ağır nesnelliği içinde, gündelik dünya bizi koşullar ve üretir. Hepimiz gündelik bayağılığın çocuklarıyız. Devrim gibi “ciddi şeyler”den bahsederken bile gözlerimiz hâlâ takvime dikilmiş. Patron devrimden korkar, çünkü devrim onu servetinden yoksun bırakacaktır, köylü bir parça toprak bulacak, devrimci teorisini sınayacaktır.

Eğer sorun bu şartlarda görülüyorsa, cüzdan, toprak ve devrimci teori arasında fark yoktur. Bunların hepsi oldukça hayali nesnelerdir, yalnızca insanin hayal gücünün aynaları.

Yalnızca mücadele gerçektir.
47 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 3pm

Kanunun diğer kısımları değiştirilebilir. Devrimci dönüşüme uğrayamazlar, ama zaman zaman düzeltilirler. Örneğin, seneler önceki lüks tüketimin yerini alan kitle tüketimini düşünün.

Sonra, kendi kendini kontrol eden üretim idaresi gibi daha rafine biçimler gelmiştir. Sömürü kanununun bir başka unsuru.

Vesaire, vesaire, vesaire. Benim adıma, benim hayatımı organize etmeye karar veren hiç kimse benim yoldaşım olamaz. İnsanin üretmesi, aksi halde insan olarak tüm kimliğimizi yitireceğimiz ve “vahşi, yabanıl doğamız” tarafından alt edileceğimiz bahanesi ile bunu haklı göstermeye çalışırlarsa, insan-doğa ilişkisinin aydınlanmış marksist burjuvazinin bir ürünü olduğu yanıtını veririz. Neden kılıcı yabaya dönüştürmek istediler? Neden insan hep kendini doğadan ayırmak için çaba harcamalı?
48 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 3pm

Ama devrimciler işbilir insanlardır ve her tür modelden uzaklaşmaya korkarlar, özellikle de kavramın anlamının tam anlamıyla gerçekleştirilmesi yolunda bir engel oluşturan devrim modelinden. Kendilerini hayatta bir rolden yoksun bulmaya korkarlar. Siz hiç devrim projesi olmayan bir devrimci ile karşılaştınız mı? Enine boyunca tanımlanmış ve kitlelere tüm açıklığı ile sunulmuş bir projesi? Modeli, ambalajı, devrimin temellerini yok ettiğini iddia eden devrimci nasıl bir devrimci olur? Niceliksellik, sınıf, proje, model, tarihi görev ve bu tür eski kavramlara saldıran biri, yapacak hiçbir şey bulamamak, başka herkes gibi gerçekten, alçakgönüllülükle eyleme geçmek zorunda kalmak riski ile karşı karşıya kalır. Ölümcül bir tarih işareti beklemeden gün be gün devrimi inşa eden milyonlarca başkası gibi. Ve bunu yapmak için cesarete ihtiyacınız vardır.
49 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 3pm

İş mezarlığında sömürü ile geçen yüzyıllar dev bir intikam dağı biriktirmiştir. Devrimin önderleri duygusuzca bu dağın üzerinde oturmaktadır. Ondan kâr etmek için en iyi yolu çizmeye çalışmaktadırlar. Bu yüzden intikam mahmuzu iktidarı ele geçiren yeni kastın çıkarları aleyhine yöneltilmelidir. Simgeler ve bayraklar. Sloganlar ve karmaşık analizler. İdeolojik aygıt gerekli olan her şeyi yapar.

Bunu mümkün kılan iş etiğidir. İşten zevk alan ve üretim araçlarını ele geçirmek isteyen herkes işlerin körlemesine, ilerlemesine karşıdır. Deneyimlerine dayanarak bilirler ki, sömürünün işlemesini sağlamak için patronların yanlarında güçlü organizasyonları vardı. Aynı ölçüde güçlü ve mükemmel bir organizasyonun özgürleşmeyi mümkün kılacağını düşünürler. Gücün yeten her şeyi yap; ne pahasına olursa olsun üretim kurtarılmalı.

Aldatmaca budur. İş etiği, Hıristiyan fedakârlık etiğidir, patronların etiğidir ve tarihteki kitle katliamları sayesinde endişe verici bir düzenlilik içinde birbirini takip etmişlerdir.
50 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 3pm

Hepimiz gırtlağımıza kadar kapitalizmin büyük oyununa gömüldük. Sırayla bir aktör, bir seyirci oluyoruz. Rol değiştiriyoruz, ya ağzımız bir karış açık başkalarına bakıyoruz ya da başkalarını kendimize baktırıyoruz. Yalnızca bir balkabağı olduğunu bilmemize rağmen billur arabaya bindik. Peri annenin büyüsü eleştirel farkındalığımızı ayarttı. Şimdi oyunu oynamalıyız. En azından gece yarısına kadar.

Fakirlik ve açlık hâlâ devrimin itici güçleri. Ama sermaye oyunu genişletiyor. Sahnede yeni aktörler istiyor. Dünyadaki en büyük gösteri bizi şaşırtmaya devam edecek. Her zaman daha karmaşık, her zaman daha iyi organize edilmiş olacak. Yeni palyaçolar kürsüye çıkmaya hazırlanıyor. Yeni vahşi hayvan türleri ehlileştirilecek.

İlk çıkacak olanlar nicelik destekçileri, aritmetik aşıkları olacak ve sahne ışıkları ile körleşerek gereklilik kitlelerini ve kurtuluş ideolojilerini peşlerinden sürükleyecekler. Ama kurtulamayacakları bir şey ciddilikleri olacak. Yüzleşecekleri en büyük tehlike bir kahkaha olacak. Sermayenin gösterisinde neşe ölümcüldür. Her şey loş ve kasvetlidir, her şey ciddi ve düzenlidir, her şey rasyonel ve programlanmıştır, hem de sahte ve yanıltıcı olduklarından.
51 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 3pm

Devrimci hareketin diğer düşmanı budur. Anlayamamak. Çelişkinin yeni koşullarını görmeyi reddetmek. Artik mal gösterisinin bir parçası halini almış geçmişin modellerini dayatmakta ısrar etmek.

Yeni devrimci gerçeklik konusundaki cehalet hareketin devrimci kapasitesinin teorik ve stratejik olarak farkına varılmamasına yol açıyor. Ve teorik niteliğe sahip sorulara bakmadan hemen müdahale etmeyi kaçınılmaz kılmak için çok yakında düşmanlar olduğunu söylemek yeterli değil. Bütün bunlar hareketin yeni gerçekliğiyle yüzleşme ve şu anda ciddi sonuçları yaşanan, geçmişte yapılmış hatalardan kaçınma yeteneksizliğini gizliyor. Ve bu inkâr her tür ussalcı siyasi yanılsamayı besliyor. İntikam, önderler, partiler, öncü, niceliksel büyüme gibi kategoriler yalnızca bu toplum boyutunda bir anlam ifade ediyor ve böyle bir anlam iktidarın sürekliliğini destekliyor. Olaylara devrimci bakış açısından, yani her tür iktidarın tamamen ve kararlılıkla yok edilmesi açısından bakarsanız, bu kategoriler anlamsızlaşır. Ütopyanın yersizliğine girerek, iş etiğini altüst ederek, onu hemen, buranın neşe gerçekleşmesine dönüştürerek, kendimizi tarihsel örgüt biçimlerinden çok uzak bir yapının içinde buluruz.
52 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 3pm

Otoriterler ile bizim aramızda çok fark var; ama ortak tarihsel örgüt inancı önünde hepsi yıkılıyor. Anarşiye bu örgütlerin çalışmaları aracılığı ile ulaşılacak (yalnızca yaklaşım yöntemlerinde önemli farklar beliriyor). Ama bu inanç çok önemli bir şeyi gösteriyor: tüm ussalcı kültürümüzün gerçekliğini ilerici terimlerle açıklama iddiası. Bu kültür kendini tarihin geri çevrilemez olduğu fikrine ve bilimin analitik kapasitesine dayandırıyor. Bütün bunlar bizim şu anı, geçmişin tüm çabalarının karanlığın güçlerine (kapitalist sömürüye! Karşı mücadelenin doruk noktası ile buluştuğu nokta olarak görmemize sebep oluyor. Sonuç olarak, öncellerimizden daha ileride olduğumuza, geçmişin tüm deneyimlerinin toplamı olan teorileri ve örgütsel stratejileri detaylandırıp uygulamaya koyabileceğimize ikna oluyoruz. Bu yorumu reddeden herkes kendilerini otomatik olarak gerçekliğin ötesinde buluyor ki tanımı gereği bu da tarih, ilerleme ve bilim demek. Böyle bir gerçekliği reddeden herkes tarih- karşıtı, ilerleme-karşıtı ve bilim karşıtı oluyor. Temyiz hakkından mahrum mahkumiyet.

Bu ideolojik zırhla donanmış olarak sokaklara çıkıyoruz. Burada, analizlerimizin çerçevesine girmeyen uyarıcılardan oldukça farklı yapılanmış bir mücadele gerçekliğine tosluyoruz. Güzel bir sabah, barışçıl bir gösteri sırasında polis ateş etmeye başlıyor. Yapı tepki veriyor, yoldaşlar da ateş ediyor ve polis memurları düşüyor. Aforoz! Barışçıl bir gösteriydi bu. Yozlaşarak bireysel gerilla eylemlerine dönüştüğüne göre provokasyon olmalı. Gerçekliğin “parçası” değil, gerçekliğin “kendisi” olduğuna göre hiçbir şey ideolojik organizasyonumuzun mükemmel çerçevesinin ötesine geçemez. Ötedeki her şey deliliktir ve provokasyondur. Süpermarketler harap edilir, dükkânlar, yiyecek ve silah depoları yağmalanır, lüks arabalar yakılır. Bu, çarpıcı şekliyle mal oyununa saldırıdır. Yeni yapılar o yönde ilerlemektedir. Aniden, gereken minimum stratejik yönlendirme ile biçimlenirler. Gösteriş yok, uzun analitik önermeler yok, karmaşık destekleyici teoriler yok. Saldırırlar. Yoldaşlar bu yapılar ile özdeşleşir. İktidar veren örgütleri reddederler; denge, bekleme, ölüm. Eylemleri bu örgütlerin intihara eğilimli bekle ve gör pozisyonlarının eleştirisidir. Aforoz! Provokasyon olmalı.

Geleneksel siyasi hareketlerden bir kırılma vardır ve bu hareketin kendisinin eleştirisi halini alır. İstihza bir silah olur. Yazarın çalışma odasına kapanmış olarak değil, kitle halinde, sokaklarda. Sonuç olarak yalnızca patronların uşakları değil, çok uzak ve yakin geçmişin devrimci önderleri de kendilerini güçlük içinde bulurlar. Ufak çaplı patronlar ile önder grubun zihniyeti de krize girer. Aforoz! Tek geçerli eleştiri patronlara karşı olandır ve tarihi sınıf mücadelesi geleneğinin koyduğu kurallara uymalıdır. Bu ilahi kurallardan sapan herkes provokatördür.

İnsanlar toplantılardan, klasiklerden, anlamsız yürüyüşlerden, kili kırk yaran teorik tartışmalardan, sonsuz ayrımlardan, bazı siyasi analizlerin tekdüzeliğinden ve fakirliğinden bıktı. Onlar aşk yapmayı, sigara içmeyi, müzik dinlemeyi, yürüyüşe çıkmayı, uyumayı, gülmeyi, oynamayı, polis öldürmeyi, gazeteci sakatlamayı, yargıç öldürmeyi, kışla bombalamayı tercih ediyorlar. Aforoz! Mücadele ancak devrimin önderleri için anlaşılabildiği ölçüde yasaldır. Aksi halde, durumun kontrolden çıkması riski olduğundan, mutlaka provokasyon vardır.

Acele et yoldaş, polis, yargıç, patron vur. Şimdi; yeni bir polis seni durduramadan.

Hayır demekte acele et, yeni bir baskılama seni hayır demenin anlamsız, delice olduğuna, bir tımarhanenin konukseverliğini kabul etmen gerektiğine ikna edemeden.

Yeni bir ideoloji onu senin için kutsallaştırmadan kapitale saldırmakta acele et.

Yeni bir sofist sana bir kez daha “iş seni özgür kılar” diyemeden işi reddetmekte acele et.

Oynamakta acele et. Silahlanmakta acele et.
53 sıkma " comrade stalin" 30 Ocak 11 / 3pm

Eleştirel kalın kafalılığımız içinde, beyaz ceketli devlet memurlarının yolunu hazırlamamaya özen göstermeliyiz.

Sermaye, kitlesel düzeyde dolaşıma çıkacak bir yorum kanununu programlamaktadır. Bu kanun temelinde, kamuoyu patronların düzenine saldıranları, yani devrimcileri, deli olarak görmeye alışacaktır. Böylece onların akil hastanelerine kapatılması gerekli olacaktır. Hapisaneler de Alman modeli uyarınca rasyonalize edilmektedir. İlk önce kendilerini devrimciler için özel hapisanelere dönüştürecek, sonra model hapisanelere, sonra beyin manipülasyonu için gerçek toplama kamplarına ve sonunda akıl hastanelerine dönüşeceklerdir.

Sermayenin davranışı yalnızca sömürülenlerin mücadelelerine karşı kendini savunma ihtiyacından doğmaz. Mal üretimi kanununun mantığından doğar.

Sermaye için akıl hastanesi global gösterinin işleyişinin kesintiye uğratıldığı yerdir. Hapisane bunu yapmak için çılgınca çaba gösterir, ama başarılı olamaz, temel sosyal ortopedi ideolojisi tarafından engellenmektedir.

Tam tersine, tımarhane “yeri’nin bir başlangıcı ya da sonu yoktur, tarihi yoktur, gösterinin değişkenliğine sahip değildir. Orası, bir sessizlik yeridir.

Diğer “sessizlik” yeri, mezarlık, yüksek sesle konuşma yeteneğine sahiptir. Ölü insanlar konuşur. Ve bizim ölülerimiz yüksek sesle konuşur. Bu ağır olabilir, çok ağır. İşte bu yüzden kapital gittikçe daha az mezarlık olması için çaba gösterecektir. Ve tımarhanelerdeki “konukların” sayısı buna uygun şekilde artacaktır. Bu alanda, “sosyalizmin anayurdunun” anlatacak çok şeyi vardır.
54 Igrenç katilin bilimsel analizi 30 Ocak 11 / 4pm

“Sikma Comdare Stalin” ne kadar ugrasip bu metinleri yollamissin. Emegine yazik, 2011′de hâlâ Hitler’i, Stalin’i savunanlar varsa, “kader utansin” demiyelim de irkçi Fasist Kemalist egitim sistemi, Türk solunun fikir babalari ve Türkiye’nin kültür iklimini bu kadar çoraklastiran Kemalist dikta utansin.
55 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 5pm

Igrenç katilin bilimsel analizi,

hitler le stalin i aynı kefeye koyanlar sadece emperyalizmin uşaklarıdır…onlar da en başta gelen katillerdir…sosyalist bir önderle çakal bir maşayı aynı kefeye koyanların bir sıfata bile sahip olabileceğini sanmıyorum…sana sıfat bulamadım da o yüzden…bir de şu faşist kemalist eğitim sistemi olayın var…tam bir komedi…okullarda darwin teorisini anlatan öğretmene soruşturma açıyorlar artık bu memlekette…
56 Igrenç katilin bilimsel analizi 30 Ocak 11 / 8pm

Stalin ve emperyalizm:

Bugün artik yikilmis bir Imparatorlugun (empire) eli kanli lideri Stalin, emperyalistin ta kendisi idi, agababasi idi. Stalin’in suçlarini ABD, Ingiltere, Fransa vs degil bizzat SBKP açikladi. Bkz: 20. Kongre belgeleri.

Emperyalizmin Türkiye’deki usaklari kimlerdir:
Ikide bir Washington’a gidip Yahudi Lobilerinde toplantilar düzenleyerek ABD’den darbe için destek isteyen generaller, Natocu TSK, hafta sonlarini es ve çocuklariyla Israilli mevkidaslariyla birlikte ölü Deniz’in kiyisinfa geçiren kuvvetr komutanlari, Tüsiad üyesi isadamlari.
Emperyalizmun usaklarinin usaklari:
TSK’ye devrimci güç muamelesi yapan Türk ulusalci solculari, Jitemci jandarma generalleriyle tesriki mesai eden Dogu Perinçek ve arkadaslari. Tüsaidci isadamlarinin resmen besledikleri Cumhuriyet gazetesi ve onun çizgisindeki postal yalayicisi ve Stalinci Türk solculari. Türk solcularinin ulusalciligi da aslinda bir maskedir. Onlar ABD, Ingiltere ve Israil için çalisirlar.
57 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 10pm

Igrenç katilin bilimsel analizi
ilk defa doğru şeyler yazdın ama son iki cümlende yine sapıttın…
ayrıca 20. kongreyi bırak 19. kongreye bak…kruşçev gibi sirk maymunlarını tanımıyorum…iddiaları da çürütülmüştür..kruşçev tam bir entrikacı mahalle karısıdır…stalin i de böyle zırtapozları sırf çalışkanlıkları vb. özelliklerinden dolayı mk ye bile olmış olmasını eleştiriyorum….sscb nin anasını….s….ti şerefsiz…!
58 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 10pm

http://www.marxists.org/turkce/bland/doktorlar.htm
59 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 10pm

http://www.marxists.org/turkce/bland/1993.htm
60 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 10pm

http://www.marxists.org/turkce/bland/index.htm
61 Comrade Stalin 30 Ocak 11 / 10pm

http://www.netkitap.com/kitap-stalin-ve-hruscov-hakkinda-v-litov-yazilama-yayinlari-2.htm
62 Bir Stalinci'nin son hezeyanlari 31 Ocak 11 / 2am

İşçi Partisi: CHP’nin ‘TSK silah bıraksın’ politikası
Sorumlu Kılıçdaroğlu
M. Bedri Gültekin: CHP, AKP’leşmektedir. Üstelik akıllı bir AKP değil, akılsız bir AKP konumuna hızla yuvarlanmaktadır. AKP, açıkça söyleyemediği ve açıkça yapamadığı işleri CHP’ye yaptırıyor. Kılıçdaroğlu, Ensar Öğüt’ün açıklamasına karşı olsa, onu hemen istifaya çağırırdı. Onur Öymen’i, ABD güdümlülerin yaygaraları karşısında ‘gereğini yap’ diye canavarların önüne atmaya kalkışan Kılıçdaroğlu değil miydi? Üstelik o zaman Genel Başkan da değildi. Şimdi Genel Başkan iken, bu kadar vahim hata yapan Ensar Bey’i niçin derhal ‘gereğini yapmaya’ çağırmıyor?
63 Comrade Stalin 31 Ocak 11 / 5pm

kardeşim ben burada marksist-leninist bir önder olan stalin i savundum siz chp den, tsk dan, kılıçdaroğlu ndan, işçi paritisi nden, kemalizm den vd.alakasız ne kadar şey varsa ondan bahsetmetmeye başladınız…çince yazdığımı düşünmeye başladım…iyice uçmuşsunuz…
64 yurtsevmeyen 31 Ocak 11 / 8pm

sanırım,
stalinizm diye bir şey var kişi olarak o adam değil. o bahsi edilenler bir nevi o zihniyetin devamı gibiler o yüzden…
stalin bir anlamda leninist sayılabilir ama marksist asla değil…
marksı stalinle kirletmeyelim…
devrim modeli parti anlayışı bunlar marksta ne gezer, marksın tek destek verdiği enternasyonaldir…
65 Comrade Stalin 1 Şubat 11 / 12am

yurtsevmeyen,
marks herşeyin bittiği nokta mıdır?
66 yurtsevmeyen 1 Şubat 11 / 10am

yo niye bitsinki…
konu gereği adını andık, onu stalinle falan kirletmeyelim dedik…
yoksa marksta; mücadele bir çember gibi ise(içiçe çemberler) o da aralarda bir halkadadır…
67 Faşizme karşı mücadele Bolşevizm'e karşı mücadeleyle başlar 1 Şubat 11 / 11am

Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlar

http://cevirikolektifi.blogspot.com/2010/11/fasizme-kars-mucadele-bolsevizme-kars_27.html
68 mayakovski 3 Şubat 11 / 12am

Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlar

bu sloganı bulmak için kendini baya zorlamış olmalısın…dikkat et motor patlamasın…tabi henüz patlamamışsa….
69 "Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlar" 3 Şubat 11 / 8am

“Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlar”

The struggle against Fascism begins with the struggle against Bolshevism

Otto Rühle, ‘Living Marxism’, vol. 4, n. 8, 1939.

1981, Bratach Dubh Editions
70 "Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlar" 3 Şubat 11 / 8am

Giriş

Faşizmin trajik tarihi, modern demokratik Devletin içinde en son noktasına erişerek, şimdi usulüne uygun gelişmesinin tüm rotasını yürümüş oldu, Rühle’nin makalesi bizim için seve seve anlaşılır oldu. Makale 30′ların sonunda yazılmıştı ve aynı zamanda hem Bolşevizm’e hem de Faşizme karşı mücadeleye ithaf edilmişti.

Şimdiki kapitalizmin gerçek hakimiyeti, Güncel faşizme (demokrasi olarak kamufle edilmiş) platform sağlayan otoriter tasarımları gösteriyor ve bu güncel Bolşevizmler (proletaryanın diktatörlüğü olarak kamufle edilmiş) açıkça benzer var oluyorlar.

Daha açık olmak için şunu söyleyebiliriz, gerçek bir iktidar için kurallara uygun (demirden) otorite dökümü yaparak, kapitalist proje mutlak kontrol yolunda gelişiyor. Bu kontrole, her ikisi de aynı noktaya varsa da iki farklı biçimde ulaşılabilir. a) Demokratik bir yolla, Dış ilişkilerdeki karar almanın merkezsizleşmesi temeline dayanan, merkezileşmiş bir iktidarı yeniden yapılandırma, batı demokrasileri olarak anılanlarda geliştiği gibi; b) Bir Devlet kapitalizmi olarak, örtülü ideolojik bir sömürülmenin düzenlenmesi ve komünist parti tarafından doğrudan kontrol: tüm komünist devletler olarak anılanlarda bir derecede ya da diğer biçimde olanlar gibi.

Eğer her iki yolu da değerlendirirsek ve sömürücülerin kendi amaçlarına ulaşmak için yapabilecekleri ne kaldığını göz önünde tutarsak, açıkça Batı demokrasilerinin mutlak kontrol yolundaki her iki yoldan daha gelişmiş olanı olduğunu söyleyebiliriz, totaliter “komünist” rejimler değil. Buna rağmen mutlak kontrole yönelik seçilmiş olan en çabuk yolda (Devlet aygıtının tamamıyla kontrolü ve ideolojisinde) ikinci seçilen en az stabil olanı ve aynı zamanda en tehlikeli olan yol (onlar için). Bu rejimler, sadece belirli bir marjinalleştirilmiş azınlığın değil (batı demokrasilerindeki meselenin olduğu gibi), fakat sömürülmüş büyük kitlelerin ilgili olduğu muazzam ayaklanma potansiyelinin üzerinde oturuyorlar. Diğer taraftan, batı demokrasileri -çok fazla kendi marifetleriyle değil ama kapitalist yarışma mekanizması dolayısıyla- kendilerini baskının daha incelikli olması gerekliliğiyle yüzleşmiş buldular ve bu yüzden bugünkü gerçek faşizmi karakterize eden kontrol biçimini daha dikkatli ve zekice gerçekleştirebildiler.

Yukarıda bahsedilen devlet modelleri, “proletarya diktatörlüğünün” ülkelerinin faşizmlerinin “batı demokrasisi” ülkelerinin faşizminden öğrenmek zorunda olduğunu anlamak içindi. İlk olarak, baskı sadece muhaliflere değil, ama aynı zamanda birçok nedenden ötürü onaylamayan ya da basitçe onaylama belirtileri göstermeyen geniş katmanlardaki işçilere ve köylülere de, parti aygıtının otoritesiyle darbe indiriyor. Toplama kampları sadece suçlu muamelesi yapılan küçük muhalifler için değil ama halkın geniş tabakalarını tutmak için de planlandılar. Batı’da “farklı” olarak görülenler, özel cezaevlerinin suçlulaştırılmış bir azınlığı seçmesiyle -örneğin İtalya’da- konsensüs mekanizması yoluyla, büyük sömürülen kitlelerden koparıldılar, ve, sosyal cemiyetten ayrıldılar. Batı demokrasisi modern faşizminin karakteristiğinde bu var: kendi kendine, herkesi “katılımcı” yapmak isteyen bir iktidar yapısı olarak ortaya çıkıyor ve hiç kimseyi dışlamak istemeyen, ama sadece, kontrolün bütünlüklü gelişmesinin ekonomiyi ve politik etiketleri mükemmelleştireceği görüşünde, kontrolün tüm ekonomik iktidarının merkezini, politik iktidarın merkeziyle birlikte koordine edebilecek, sınırlı bir azınlığın ellerinde kalacağı koşullarda. “Komünist” Devletlerin faşizmi açıkça kendisini daha geride sunuyor, birisinin farklı şekilde düşünmesini belirleyebilecek ideolojinin kitlesel kullanımında daha az zeki. Bununla birlikte, basitçe, baskının kesin bir biçimdeki gösteri aşamasının (Lenin’in, Mao’nun vs. dev resimleri, batı koşullarında kesinlikle düşünülemez) ne kadar karmaşık oldukları önemli değil, her zaman faşizmin kızıl bir biçimini temsil ediyorlar (Çin’in kültürel devrimini düşünüyoruz), temelde Nuremburg’un görkemli Nazi geçit törenlerinden çok farklı değil, ya da diğer Palazzo Venezia(Mussoli’nin balkonundan konuşmalar yaptığı saray) soytarısının kasılmalarından.

Faşizmin Çin ve Rus modellerinin şimdi ilerlemeci “açık”, tipik batı demokrasilerine doğru yöneldiği söylenebilir, partinin en üst mercileri bile, sömürülen kitleler üzerinde olağanüstü ideolojinin bir sonsuz geviş getirilmesinin kullanılmasıyla usule uygun bir hakimiyeti sağlamanın zorluklarını anlamaya başlıyorlar. Belki, faşizmin daha akılcı biçimlere ulaşmasına başlıca engellerden birisi, dünyanın politik-askeri iki iktidar bloğuna bölünmüşlüğü, fakat bu meseleyi değiştirmiyor, örneğin Çin’in güncel “özgürleşmesi”, -bu seviyedeki üretim ve tüketicilikte başka hiçbir şeye değilse bile, Amerikan modelinin nüfuz etmesine izin verdi.

Rühle’nin bu kısa ve öz makalesi bu yüzden onun ilişkisini sağlıyor. Zamanının hararetinde yazılmış, ve şaşırtıcı bir biçimde, o zaman, son derece karmaşık ve anlaşılması güç bu ilişkileri anlıyor. Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlar. Bugün aynı şekilde tekrar ediyoruz: karmaşık faşizme karşı mücadele daha basit ve bu yüzden anlaşılabilir çeşitlerine karşı mücadeleyle başlar. Hatta, Komünist olarak isimlendirilenler gibi Devlet biçimlerinin faşist doğalarına girerek, kendisini hangi biçimde kuruyor olursa olsun, tek çözümün iktidarın şimdiden ve kesin yok edilmesi olduğunu anladık. Müdahalenin anarşist biçiminin, gerçeklikte faşizme karşı mücadeleyi doğru bir yönelimde yapabilecek biricikliğiyle bunu doğruluyoruz.

Alfredo M. Bonanno
27 Mayıs 1981

Faşizme Karşı Mücadele Bolşevizm’e Karşı Mücadele İle Başlar

I.

Rusya yeni totaliter devletlerin en önüne yerleştirilmek zorunda. Yeni Devlet prensibini uygulayan ilk devletti. Uygulanmasında en çok mesafe kaydetmişti. Anayasal bir diktatörlüğü politik ve yönetimsel terör sisteminin de dâhil olmasıyla birlikte ilk uygulayandı. Mutlak Devletin tüm özelliklerini adapte ederek, bu yüzden Demokratik Devlet Sistemi’ni fes ederek diktatöryel bir yönetime zorlanmış diğer ülkeler için bir modele dönüştü. Rusya faşizm için örnekti.

Bu noktaya hiçbir kaza yol açmadı, ne de tarihin kötü bir şakası. Burada sistemlerin kopyalanması görünürde değil ama gerçek. Her şey, farklı derecelerdeki tarihsel ve politik gelişmeye uygulanmış aynı prensiplerin sonuçları ve ifadeleriyle başa çıkmak zorunda olduğumuza işaret ediyor. “Komünist” parti hoşlansa da hoşlanmasa da, sorun ayı kalıyor: Devlet düzeni ve Rusya’daki yönetim, İtalya’daki ve Almanya’dakinden ayırt edilemez. Özünde aynılar. Birisi kızıldan, karadan, ya da kahverengi “Sovyet Devleti”nden, kızıl, kara, ya da kahverengi faşizm gibi bahsedebilir. Bu ülkeler arasında belirli ideolojik farklılıklar olmasına rağmen, ideoloji Hiçbir zaman birincil önemde değil. Ayrıca, İdeolojiler değişebilir ve bu gibi değişimler Devlet Aygıtı’nın işlevlerine ve karakterine zorunlu olarak yansımazlar. Dahası, Almanya’da ve İtalya’da özel mülkiyetin hala var olması, sadece ikincil önemdeki bir değişiklik. Yalnızca özel mülkiyetin ortadan kaldırılması sosyalizmi garantilemiyor. Özel mülkiyet kapitalizm içinde de ortadan kaldırılabilir. Sosyalist bir toplumu esas belirleyen şey, üretim araçlarındaki özel mülkiyetin ortadan kaldırılmasıyla birlikte, işçilerin kendi emeklerinin ürünleri üzerindeki kontrolü ve ücretlilik sisteminin sona ermesidir. Bu her iki başarı, İtalya’da ve Almanya’daki gibi Rusya’da yerine getirmedi. Düşünen bir işçi faşizmin ne olduğunu biliyor ve onunla savaşıyor, ama Rusya’nın selamladığı gibi, o sadece sıklıkla sosyalistçe doğası olduğu mitini kabul etmeye istekli. Bu aldatılma faşizmle toptan ve kararlı bir kopuşu engelliyor, çünkü o (İşçilerin sosyalist doğası olduğu miti) -Almanya’da ve İtalya’da olduğu gibi- özdeş bir Devlet ve Hükümet sistemine yol açan, gerekçelere, önkoşullara, ve Rusya’da olan koşullara karşı, ilkesel direnişi engelliyor. Bu yüzden Rus miti karşı-devrimin ideolojik bir silahına dönüşüyor.

Bazıları, Rusya’nın diğer ülkelerden sosyalizme bir adım daha yakın olduğunu sanmalarına rağmen, bu “Sovyet Devlet”inin Uluslar arası proletaryaya sınıf mücadelesi amaçlarına daha yakın olması için yardım ettiği anlamına gelmiyor. Aksine, Rusya kendisini Sosyalist bir Devlet olarak tanımlayarak, dünya işçilerinin gözlerini boyuyor ve aldatıyor.

İnsanlık için iki efendiye hizmet etmek mümkün değil. Totaliter bir devlet bile böyle bir şeyi yapamaz. Eğer faşizm kapitalistçe ve emperyalistçe çıkarlara hizmet ediyorsa, işçilerin ihtiyaçlarına hizmet edemez. Eğer, buna karşı, görünen birbirine karşı olan iki sınıf aynı devlet sisteminin tarafındaysa, ciddi bir şekilde bir şeyler yanlış olmak zorunda. Bir ya da diğer sınıf hata yapıyor olmak zorunda. Hiç kimse sorunun sadece bir türü olduğunu ve bu aynı politik biçimlerde olmasına rağmen, içeriğinin geniş çeşitli olabileceğini, bu yüzden gerçekten önemli olmadığını söyleyememeli. Bu kendi kendine kuruntu yapmak olurdu. Marksistler için böyle şeyler gerçekleşmez. Onlar için biçim ve içerik birbirine uygundur ve ayrılamazlar. Şimdi, eğer Sovyet Devleti faşizm için bir model olarak hizmet veriyorsa, aynı zamanda faşizmin genel yapısal ve işlevsel unsurlarını da içermek zorunda. Ne olduklarını belirlemek için Leninizm tarafından kurulmuş, Bolşevizm’in Rus koşullarına uygulanması olan, “Sovyet Sistemi”ne geri dönmek zorundayız. Ve eğer Bolşevizm ve Faşizm arasında bir özdeşlik kurulabilirse, sonrasında proletarya hem faşizme karşı mücadele ederken hem de Rus “Sovyet Sistemi”ni savunamaz. Onun yerine, Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlamak zorundadır.

II.

Başından beri, Lenin için Bolşevizm tamamıyla bir Rus fenomeniydi. Uzun yıllar politik aktiviteleri boyunca, diğer ülkelerdeki mücadele biçimlerine Bolşevik sistemi uygulamayı hiç denemedi. O bir sosyal demokrattı; Bebel ve Kautksy’de işçi sınıfının liderlerinin cana yakınlığını gören ve Lenin’in bu kahramanlarına ve tüm diğer oportünistlere karşı mücadele eden Alman Sosyalist hareketinin sol kanadını görmezden geldi. Onları görmezden gelerek, -Rosa Luxemburg liderliğinde, Alman “solu”nun Kautksyciliğe karşı zaten açık mücadeleye girişmiş olduğunda bile-, küçük bir grup Rus göçmeninin çevrelediği uyumlu bir izolasyonda kaldı, ve nüfuzunun(Kautsky’nin) etkisi altında kalmaya devam etti.

Lenin sadece Rusya ile ilgiliydi. Amacı, Çarcı feodal sistemin son bulması ve burjuva toplumunun içinde muazzam miktardaki politik gücü sosyal demokratik partisi için ele geçirmekti. Bununla birlikte, sadece işçilerin dünya devrimi ortaya çıktığında iktidarda kalabileceğini ve sosyalizasyon işlemini yürütebileceğini anladı. Ama bu bağlamdaki kendi aktiviteleri açıkça uygun olmayan bir biçimdeydi. Alman işçilerinin tekrar partiye, sendikalara, ve parlamentoya, girmelerine yardım ederek ve aynı zamanda Alman Konsey (sovyet) hareketinin yok edilmesiyle, Bolşevikler, uykudan kalkmakta olan Avrupa Devrimi’nin yenilgisine yardım ettiler.

Profesyonel devrimcilerin bir tarafta olduğu ve diğer tarafta ardındaki geniş kitlelerin varlığından meydana gelen Bolşevik Parti, izole olarak kaldı. Sivil savaş, müdahale, ekonomik gerileme, deneylerin sosyalizasyonundaki başarısızlık, hazırlıksız Kızıl Ordu yıllarında gerçek bir sovyet sistemi geliştirilemedi. Menşevikler tarafından geliştirilmiş Sovyetler olmasına rağmen, Bolşevik şemaya uymuyordu, Bolşevikler onların yardımıyla iktidara gelmişlerdi. İktidarın stabilizasyonu ve ekonomik yeniden yapılandırma sürecinde, Bolşevik Parti kendi kararları ve aktiviteleri için tuhaf sovyet sistemini nasıl koordine edeceğini bilmiyordu. Yine de, Sosyalizm Bolşeviklerin de arzusuydu, ve gerçekleştirilmesi için dünya proletaryasına ihtiyaç duydu.
Lenin, dünya işçilerini Bolşevik metotlara kazanmak için bunun olmazsa olmaz olduğunu düşündü. Bolşevizm’in muazzam zaferine rağmen, diğer ülkelerin işçilerinin kendilerinin Bolşevik teori ve pratiği kabul etmek için biraz eğilim göstermesi rahatsız ediciydi, ama tersine bir kaç ülkede, ve özellikle Almanya’da, konsey hareketinin yönüne doğru yönelmişti.

Bu konsey hareketini Lenin Rusya’da artık kullanamazdı. Diğer Avrupa ülkelerinde Bolşevik biçimdeki ayaklanmalara karşı güçlü yönelimler gösterdi. Moskova’nın tüm ülkelerdeki muazzam propagandasına rağmen, -Lenin’in kendisinin de işaret ettiği gibi- “ultra-sol” olarak isimlendirilenler, Bolşevik Parti tarafından gönderilen tüm propagandistlerin yaptığından, konsey hareketi temelindeki bir devrim için daha başarılı bir ajitasyon yaptı. Bolşevizm’i takip eden, Komünist Parti, burjuvazinin proletaryalaşmış büyük parçalarından meydana gelen küçük, histerik, ve yaygaracı bir olarak grup kaldı, oysa konsey hareketi gerçek proletarya güçlülüğü kazandı ve işçi sınıfının en iyi bileşenlerini cezp etti. Bu durumun üstesinden gelmek için, Bolşevik propaganda arttırılmak zorundaydı; “ultra-sol”a saldırılmalıydı; Bolşevizm yararına onun (konsey hareketinin) etkisi yok edilmeliydi.

Sovyet Sisteminin Rusya’da başarısızlığa uğramasından bu yana, radikal ‘rekabet’ Rusya’da Bolşevizm’in başaramadığı şeyin diğer yerlerde Bolşevizm’den bağımsız olarak çok iyi farkına varılabileceğini dünyaya kanıtlamaya nasıl cüret edilebileceğine dairdi. Bu rekabete karşı, Lenin iktidarı kaybetme korkusu ve sapkınların başarısına olan öfkesinin sonucu olarak “Der Radikalismus, die Kinderkrankheit des Kommunismus – Radicalism, an Infantile Disease of Communism – Radikalizm, Komünizmin Bir Çocukluk Hastalığı”nı (Ç.N: Türkçe’ye -“Sol Komünizm”, Bir Çocukluk Hastalığı”- olarak çevrilmiştir.) yazdı. İlk başta bu broşür ‘Marksist strateji ve taktiğin yaygın bir izahındaki deneme’ alt başlığıyla ortaya çıktı, ancak sonra bu fazla iddialı ve aptalca deklarasyon kaldırıldı. Biraz fazlaydı. Bu; saldırgan, kaba, ve menfur papalığa ait saçmalık herhangi bir karşı devrimcilik için gerçek bir malzemedir. Bolşevizm’in tüm programatik beyanları, kendi gerçek karakterini açığa vurur. Bu maskesiz Bolşevizm’dir. 1933′te, Hitler Almanya’daki tüm sosyalist ve komünist literatürü ezdiğinde, Lenin’in broşürünün basımına ve dağıtımına izin verilmişti.

Broşürün içeriğine gelince, Rus Devrimine, Bolşevizm’in tarihine, Bolşevizm ve diğer işçi hareketi akımları arasındaki polemiğe, ya da Bolşevik zafere olanak sağlayan koşullara dair ne söylediğiyle ilgili değiliz, ancak Lenin ve ‘ultra solculuk’ arasındaki tartışmalar zamanında, yalnızca temel noktalarla iki karşıt görüş arasındaki belirleyici farklılıklar resmedilmiştir.

III.

Bolşevik parti, esasında İkinci Enternasyonalin sosyal demokrat kanadı, Rusya’da değil, dışgöç sırasında kuruldu. 1903′teki Londra bölünmesinden sonra, Rus Sosyal demokrasisinin Bolşevik kanadı, artık küçük bir hizipten daha fazlası değildi. Arkasındaki “kitleler” yalnızca onun liderinin kafasında vardı. Buna rağmen, bu küçük öncü birlik katı bir biçimde disiplinli bir örgüttü, militan mücadeleler için her zaman hazır ve devamlı olarak bütünlüğünün sağlanmasını düzenliyordu. Parti, profesyonel devrimcilerin savaş akademisi olarak değerlendirildi. Olağanüstü pedagojik gereklilikleri: kayıtsız şartsız lider otoritesi, katı merkeziyetçilik, demir disiplin, uyum, militanlık, ve parti çıkarları için fedakarlıktı. Lenin’in esas geliştirdiği şey, bir entelektüeller elitiydi, devrimin içine atıldığında liderliği ele geçirebilecek ve iktidarı üstlenebilecek bir merkezdi. Ancak bu şekilde bir devrim hazırlığının doğru ya da yanlış olduğuna dair, mantıksal ve soyut belirleme denemesi hiç yok. Problem diyalektik olarak çözülmek zorunda. Aynı zamanda diğer sorularda sorulmak zorunda: Ne tür bir devrim için hazırlık olmaktaydı? Devrimin amacı neydi?

Lenin’in partisi Rusya’daki gecikmiş burjuva devriminde feodal Çarlık rejimini devirmek için çalıştı. Partinin iradesi daha fazla merkezileşmiş ve daha tek amaçlı oldukça bu biçimdeki bir devrimde, burjuva Devletin düzenlenmesi sürecine daha fazla başarı eşlik edebilir ve yeni Devlet sisteminde proletarya sınıfının pozisyonu daha fazla umut verebilirdi. Buna rağmen, bir burjuva devrimindeki problemlere devrimci mutlu çözüm olarak kabul edilebilecek olan şeylerin aynı zamanda Proletarya devriminin bir çözümü olduğunu söyleyemeyiz. Burjuva toplumu ve yeni Sosyalist toplum arasındaki belirleyici yapısal farklılık böyle bir düşünceyi dışlar. Lenin’in devrimci metoduna göre, liderler kitlelerin başı olarak görünür. Tam bir devrimci eğitim ve terbiyeye sahip olarak, koşulları anlayabilir, doğrudan ve savaşan güçlere komuta edebilirler. Onlar; profesyonel devrimciler, büyük sivil ordunun generalleridir. Beden ve kafa, entelektüeller ve kitleler, yöneticiler, ve neferler arasındaki bu ayrım sınıf toplumunun, burjuva sosyal düzenine doğru düalizmini(ikiliğini) doğruluyor. Bir sınıf yönetmek için eğitiliyor; diğeri yönetilmek için. Bu eski sınıf formülünden Lenin’in parti görüşü ortaya çıktı. Onun örgütü, yalnızca Burjuva gerçekliğine bir yanıttı. Onun devrimi, -sürece eşlik eden öznel amaçları ne olursa olsun-, amaç olarak bu sınıf ilişkilerini kapsayan bir sosyal düzen yaratan güçlerle kararlaştırılmıştı.

Bir burjuva sosyal düzenin olmasını isteyen kim olursa olsun (kendisini) lider ve kitlelerin ayrımında bulacak: öncü birlik ve çalışan sınıf, devrim için doğru stratejik hazırlık. Daha zeki, eğitimli, ve üstün olan liderlik, ve daha disiplinli ve itaatkar olanlar kitleler: böyle bir devrimin başarısı için daha şanslıdır. Rusya’daki burjuva devrim amacında, Lenin’in partisi onun bu amacına en uygun olandı.

Buna rağmen, Rus Devrimi karakterini değiştirdiğinde, proletarya özellikleri daha öne çıktığında, Lenin’in taktik ve stratejik yöntemlerinin değeri sona erdi. Eğer yine de başarılı olduysa, onun öncü gücünden ötürü değildi, ama tümü onun devrimci planlarında birleştirilmemiş olan sovyet hareketinden ötürüydü. Ve Lenin, Sovyetler tarafından gerçekleştirilmiş olan başarılı devrim sonrasında, tekrar bu hareketle ayrıldı, aynı zamanda Rus Devrimi’nde olmuş olan tüm bu proletarya ile de ayrıldı. Doğal tamamlanmasını Stalinizm’de bulan, Devrimin burjuva karakteri tekrar öne çıktı.

Marksist diyalektiklere büyük ilgisine rağmen, Lenin sosyal tarihsel süreçleri diyalektik bir anlamda görememişti. Düşüncesi katı kuralların takipçiliğini yaparak, mekanikçe kaldı. Onun için sadece tek bir devrimci parti vardı -kendisininki; sadece bir devrim -Rusya; sadece bir yöntem -Bolşevik. Ve Rusya’da işe yaramış olan şey, aynı zamanda Almanya, Fransa, Amerika, Çin, ve Avustralya’da da işe yarayabilirdi. Rusya’daki burjuva devrimi için doğru olan şey, aynı zamanda Dünya proletaryasının devrimi için de doğru olabilirdi. Bir kere keşfedilen formüllerin monoton uygulanması, zaman, koşullar, gelişimsel aşamalar, kültürel standartlar, fikirler ve insanlar tarafından rahatsız edilmeyen benmerkezci bir çemberin içine taşındı. Büyük açıklıkla Makine çağının yönetimi Lenin’in politikalarında gün ışığına çıktı; o, devrimin “teknisyeni”, “yaratıcı”sıydı, liderin çok güçlü iradesinin temsiliydi. Faşizmin tüm temel karakteristikleri onun doktrininde vardı, stratejisi, sosyal “planlaması”, ve insanlar ilişkileri sanatı. Sol tarafından, geleneksel parti politikalarının reddedilmesinin derin devrimci anlamını göremedi. Toplumun sosyalist yönelimi için sovyet hareketinin gerçek önemini anlayamadı. İşçileri özgürleştirmek için gerekli önkoşulları bilmeyi hiç öğrenmedi. Otorite, liderlik, güç, bir tarafa çaba gösterme, ve örgüt, kadro, -kendi düşüncesi çizgisi gibi var olmuş- diğerine itaat etme. Disiplin ve diktatörlük, yazılarında en sık kullandığı kelimeler. Sonra, kendi stratejisini kabul edemeyecek ve sosyalizm için devrimci mücadelede en gerekli olmuş olan şeyleri, yani, işçilerin bir kere ve her zaman için kendi kaderlerini kendi ellerine almalarını istemekteki “ultra-sol”u anlayamaması, hem de fikirlerine ve eylemlerine değer vermemesinin nedeni anlaşılabilir.

IV.

Kendi kaderini kendi ellerine almak, ―sosyalizmin tüm sorunları için bu sözcük anahtar― ultra-sollar ve Bolşevikler arasındaki tüm polemiklerin asıl konusudur. Parti sorunu üzerine anlaşmazlık, sendikalizm üzerindeki anlaşmazlıkla paralel gidiyordu. Ultra-sol, sendikalarda devrimciler için artık yer olmadığını; bunun yerine fabrikalarda, ortak çalışma mekanlarında kendi örgütlenme biçimlerini yaratmalarının daha zaruri olduğu fikrindeydi. Amma velakin, kazanılmamış otoriteleri sayesinde, Bolşevikler Alman devriminin ilk haftalarında bile işçileri kapitalistik tutucu sendikalara geri iteklemek için elinden geleni yapmışlardı. Ultra-sollarla mücadele etmek, onları aptallık ve karşı-devrimcilikle suçlamak için, Lenin yayınladığı broşürde bir kez daha mekanik formüllerinden birinin kullanımını yapar. Solun konumuna karşı yönelttiği argümanlarında, Alman sendikalarından bahsetmez, ancak Rusya’daki Bolşeviklerin sendika deneyimlerine değinir. İlk başlangıçta sendikaların proleter sınıf mücadelesi için büyük önemi olduğu genel olarak kabul gören bir gerçektir. Rusya’daki sendikalar gençti ve Lenin’in coşkusunu doğruluyorlardı. Ancak, durum dünyanın diğer bölgelerinde farklıydı. Başlangıçlarında faydalı ve yenilikçi olan en eski kapitalist ülkelerdeki sendikalar işçilerin kurtuluş yolundaki engellere dönüştüler. Karşı-devrimin araçlarına dönüştüler, ve Alman solu bu değişen durumdan kendi sonuçlarını çıkardı.

Lenin, kendisinin zaman içinde ‘katı bir sendikalist, emperyalist amaçlı, kibirli, kendini beğenmiş, kısır, bencil, küçük burjuva, rüşvetçi ve işçi sınıfının ahlakı bozuk aristokrasisinin’ bir katmanını geliştirmiş olduğunu açıklayamadı. Bu yolsuzluk loncası, bu gangster liderliği, bugün dünya sendika hareketini ve arkasındaki işçilerin yaşamlarını yönetiyor. Bu, ultra-solun işçilerin terk etmelerini istedikleri sendika hareketiydi. Lenin, buna rağmen, demagojik bir şekilde diğer ülkelerde uzun zaman önce kurulmuş olan sendikaların karakterini henüz paylaşmamış olan Rusya’daki genç sendika hareketine işaret ederek yanıt verdi. Belirli bir periyottaki belirli bir deneyimi kullanarak, dünya çapındaki uygulamasından sonuçlarını almanın mümkün olduğunu düşündü. Savunduğu devrimciler her zaman kitleler nerdeyse orada olmak zorundaydı. Peki gerçekte kitleler nerede? Sendika bürolarında mı? Üye toplantılarında mı? Kapitalist temsilcilerle liderliğin gizli toplantılarında mı? Hayır, kitleler fabrikalarda, işyerlerinde; ve orada işbirliklerini uygulamak ve dayanışmalarını güçlendirmek gereklidir. Fabrika örgütlenmesi, konsey sistemi, tüm partilerin ve sendikaların yerine gelmesi gereken devrimin gerçek örgütlenmesidir. Fabrika örgütlenmelerinde profesyonel liderliğe yer yoktur, takipçilerin liderleriyle ayrılıkları yoktur, entelektüeller ve itaatkârları arasında bir kast ayrımı yoktur, bencillik, rekabet, demoralizasyon, yozlaşma, kısırlık ve cahillik için bir zemin yoktur. Burada işçiler kendi kaderlerini kendi ellerine almak zorundadır.

Ama Lenin başka türlü düşünmüştü. Sendikaları korumak istemişti; içerden değiştirmek için; Sosyal demokrat yetkilileri çıkartmak ve onları Bolşevik yetkililerle değiştirmek için; kötü bir bürokrasiyi iyi bir bürokrasiyle değiştirmek için. Kötü olan Sosyal bir Demokrasi’de gelişiyor, iyi olan Bolşevizm’de. Bu arada, 20 yıllık deneyim böyle bir konseptin aptallığını göstermiş oldu. Lenin’in önerisini takip eden Komünistler, sendikaları yeniden düzenlemek için tüm ve muhtelif yöntemleri denemiş oldular. Sonuç hiçti. Kendi sendikalarını oluşturma girişimi de neredeyse bir hiçti. Sosyal Demokrat ve Bolşevik Sendikalar arasında yapılan yarış, yozlaşmadaki bir yarışmaydı. Bu süreçte işçilerin devrimci enerjileri tükendi. Faşizme karşı mücadele üzerine yoğunlaşmak yerine, işçiler karşıt bürokrasilerin çıkarları arasındaki anlamsız ve sonuçsuz bir deneyimle meşgul olmuşlardı. Kitleler kendilerine ve “kendi” örgütlerine güvenini kaybetmişti. Kendilerinin kandırılmış ve ihanete uğramış olduğunu hissettiler. Faşizmin metotları -İşçilerin her adımına hükmetmek için- öz-inisiyatifin uyanışına engel olmak için, sınıf bilincinin tüm bağlarını sabote etmek için, sayısız yenilgiyle kitlelerin moralini bozmak ve iktidarsızlaştırmak için -Bolşevik prensipleriyle uyumlu bir şekildeki 20 yıllık çalışma sırasında tüm bu metotlar zaten geliştirilmişti-. Faşizmin zaferi çok kolay bir zaferdi, çünkü sendikalardaki işçi liderleri ve partiler, onlar (Faşistler) için eşyaların faşistçe şemalarına yerleştirilebilecek olan uygun insan materyalini hazırlamışlardı.

V.

Parlamentarizm konusunda da, Lenin Proletaryanın özgürleşmesinde bir tehlike ve daha fazla politik gelişimi için bir ayak bağına dönüşmüş, çürümüş bir politik kurumun savunucu rolünde var oluyor. Ultra-sollar parlamentarizmin tüm biçimleriyle savaştılar. Seçimlere katılmayı reddettiler ve parlamenter kararlara saygı göstermediler. Ancak, Lenin, parlamenter aktivitelere çok gayret gösterdi ve onlara çok önem bağladı. Ultra-sol, parlamentarizmi ajitasyon için tarihsel bir aşama olarak tanımladı, ve hem parlamenterler hem de işçilerin için politik yozlaşmanın sürekli bir kaynağından daha fazlası olarak görmedi. Yasalara uygun reformlar illüzyonu yaratarak, ve eleştirel fırsatlarda Devrimci bilinçliliği ve kitlelerin tutarlılığını köreltti, parlamento, karşı devrimin silahına dönüştü. (Parlamentarizm) Yok edilmeliydi, ya da , başka hiçbir şey mümkün değildiyse, sabote edilmeliydi. Proletarya bilincinde bir rol oynayan, parlamentarist gelenekle mücadele edilmeliydi.

Tersi bir etkiyi gerçekleştirmek için, Lenin tarihsel ve politik olarak modası geçmiş kurumları ayrı tutma hilesiyle hareket etti. Kuşkusuz, parlamentarizmin tarihsel olarak eskidiğini savundu, ancak politik durum böyle değildi, ve bunu birinin hesaba katması gerekebilirdi. Birisi katılmak zorunda olabilirdi çünkü hala bir parça politik roldeydi.

Ne argüman ama! Kapitalizm de, politik olarak değil sadece tarihsel olarak demodedir. Lenin’in mantığına göre, o halde devrimci bir tarzda kapitalizmle savaşmak mümkün değildir. Bunun yerine bir uzlaşma bulunmalıdır. Oportünizm, pazarlık, politik pazarlık,―Lenin’in taktiklerinin sonucu olurdu. Monarşi de, sadece tarihsel olarak ama politik olarak üstün değildir. Lenin’e göre, işçilerin onu yok etmeye hakkı olamazdı ancak bir uzlaşma yolu bulmaya mecbur edilebilirlerdi. Aynı hikaye kiliseyle ilgili de doğru olabilirdi, sadece tarihsel olarak ama politik olarak zamanı geçmiş değil. Ayrıca, büyük kitlelerden olan insanlar kiliselere. Bir devrimci olarak Lenin, kitleler neredeyse devrimcilerin de orada olması gerektiğini işaret etti. Tutarlılık onu ‘Kiliseye girin; bu devrimci bir görevdir!’ demeye zorlayacaktır. Nihayetinde, orada faşizm vardır. Bir gün, faşizm de tarihsel olarak zamanı geçmiş, ancak politik olarak halen var olmuş olacak. O halde ne yapılması gerekir? Faşizmle uzlaşma sağlamak için, gerçekliği kabullenmek. Lenin’in mantığına göre, Stalin ve Hitler arasındaki bir pakt, Stalin’in aslında Lenin’in en iyi öğrencisi olduğunu izah eder. Ve yakın gelecekte, Bolşevik ajanlar Moskova ve Berlin arasındaki paktı, tek gerçek devrimci taktik olarak selamlarlarsa, hiç şaşırtıcı olmayacaktır.

Parlamentarizm sorununa dair Lenin’in pozisyonu, proleter devriminin zaruri ihtiyaçları ve karakteristiklerini anlama kapasitesinin sadece ilave bir örneğidir. Devrimi tamamıyla burjuvadır; Mücadelesi çoğunluk için, yönetimsel pozisyonlar için ve kanun makinesini eline geçirmek içindir. Aslında onun için önemi; seçim kampanyalarında mümkün olduğu kadar çok oy kazanmak, parlamentolarda güçlü bir Bolşevik Fraksiyona sahip olmak, kanunların biçimi ve kapsamını belirlemeye yardım etmek, politik yönetimde yer almak olduğunu düşündü. Bugün parlamentarizmin önemsiz bir blöf olduğunu, boş bir hayal ürünü, ve burjuva toplumunun gerçek gücünün tamamıyla farklı yerlere dayandığının; tüm muhtemel parlamenter yenilgilere rağmen, burjuvazinin parlamenter olmayan alanlarda kendi arzusu ve çıkarlarında ısrar edecek yeterli araçlarının hala elinde olabileceğinin tamamıyla farkına varmadı. Lenin, parlamentarizmin kitlelerdeki moralsizleştirici etkilerini göremedi, kamu ahlakının parlamenter yozlaşmayla zehirlenişini kavramadı. Rüşvetçi, satın alınmış, ve sinik parlamenter politikacılar gelirleri için kaygılıydı. Önfaşist Almanya’da, gericiler (reaksiyonerler) parlamentodayken, parlamentonun çöküşüne yol açmakla tehdit ederek istedikleri her yasayı geçirdikleri bir zaman vardı. Parlamenter politikacılar için, kendi kolay gelirlerinin sonu demek olan böyle bir tehditten daha baha berbat bir şey yoktu. Böyle bir sondan kaçınmak için, her şeye evet diyebilirlerdi. Ve şu an Almanya’da, Rusya’da, İtalya’daki durum nasıl? Parlamenter kulların fikirleri yoktur, iradeleri yoktur ve faşist efendilerinin gönüllü hizmetçilerinden başka bir şey değildirler.

Parlamentarizmin tamamıyla bozulduğuna ve yozlaştığına yönelik hiç şüphe olamaz. Fakat, Neden proletarya bir zamanlar kendi amaçları için kullanılmış olan politik enstrümanın bu bozulmasını durdurmadı? Parlamentarizme destansı bir devrimci eylemle son vermek, Parlamentarizmin faşistçe toplumda sona ermiş acınacak haldeki tiyatrosundan açıkça daha faydalı ve proletaryanın bilinci için eğitici olurdu. Fakat böyle bir tutum, bugün Stalin’e yabancı olduğu gibi, Lenin’e de tamamıyla yabancıydı. Lenin işçilerin kendi ruhsal ve fiziksel köleliğinden özgürleşmesiyle ilgili değildi; kitlelerin hatalı bilinci ya da insanın kendi-yabancılaşmasından rahatsız değildi. Ona göre tüm problem az çok bir iktidar sorunundan daha fazlası değildi. Burjuvazi gibi, kazançlar ve kayıplar açısından düşündü, az çok, alacak ve verecek; ve onun tüm işten anlayan hesapları sadece dışsal şeylerle ilgiliydi: üyelik rakamları, oy sayıları, parlamentodaki koltuklar, kontrol pozisyonları. Onun materyalizmi, insan varlıklarıyla değil, mekanizmalarla uğraşan bir burjuva materyalizmiydi. Gerçekten sosyo-tarihsel bağlamda düşünemiyordu. Onun için parlamento; her zaman, tüm uluslarda aynı anlamı taşıyan, bir boşluktaki soyut bir kavramdı. Kesinlikle parlamentonun farklı aşamalardan geçtiğini kabul ediyor, ve buna tartışmalarında da değiniyor, fakat kendi bilgisini kendi teori ve pratiğinde kullanmıyor. Lenin’in parlamento taraftarı tartışmalarında, tartışmayı bitirme amacıyla, kapitalizmin yükselen aşamalarındaki eski kapitalist parlamentoları gizliyor. Ve eğer eski parlamentolara saldırırsa, bu genç ve uzun zamandır köhnemiş olan bakış açısından bir saldırı. Uzun lafın kısası, politikaların, imkânlar dâhilindekinin sanatı olduğuna karar veriyor. Ancak, işçiler için politika devrim sanatıdır.

VI.

Lenin’in uzlaşmalar sorununa dair konumuna değinmek gerek. Dünya Savaşı sırasında Alman Sosyal Demokrasisi, burjuvaziye satılmıştı. Yine de, daha çok kendi isteği dışında, Alman devrimine miras kaldı. Bu, Alman konsey hareketinin katledilmesinden payını almış olan Rusya’nın geniş çaptaki bir yardımıyla mümkün olmuştu. Sosyal Demokrasinin kucağına düşmüş olan iktidar bir hiç için kullanıldı. Sosyal Demokrasi, kapitalizmin yeniden inşasında işçiler üzerindeki iktidarını burjuvazi ile paylaşıyor olmasının memnuniyetiyle kendi eski sınıf işbirliği siyasetini tümüyle yeniledi. Alman radikal işçileri bu ihanete ‘Karşı-devrimle uzlaşma yok!’ sloganıyla karşı durdular. Burada net bir karar gerektiren somut bir olgu, özel bir durum vardı. Söz konusu olan, gerçek sorunları teşhis etmekten aciz olan Lenin, bu somut spesifik sorundan genel bir problem yarattı. Bir general cakasıyla ve bir kardinal yanılmazlığıyla, ultra-solları her koşul altında politik muhalifleriyle uzlaşmanın devrimci bir görev olduğuna ikna etmeye çalıştı. Eğer birisi bugün uzlaşmalara değinen broşüründeki, Lenin’in o paragraflarını okursa, Lenin’in 1920′deki görüşlerini Stalin’in şimdiki uzlaşmalar politikasıyla karşılaştırmaya yönelirdi. Lenin’in iktidarında Bolşevik gerçeklik haline gelmemiş olan, bir tane bile Bolşevik Teorinin ölümcül günahı yoktur.

Lenin’e göre, ultra-solcular Treaty Of Versailles’i (Versailles Barış Antlaşması) imzalamayı arzulamalılar. Hâlbuki hala Lenin’le mutabakat içinde olan Komünist Parti, Hitler yanlılarıyla iş birliği içerisinde bir uzlaşma yaparak, Versailles Barış Antlaşması’na karşı protesto gerçekleştirdi. Alman Solcu Lauffenberg tarafından Almanya’da 1919′da propagandası yapılan “Ulusal Bolşevizm” Lenin’in fikrine göre “cennete absürt bir ağlamaydı”. Ama Radek ve Komünist Parti, -yine Lenin’in prensibiyle uyumlu olarak- Alman Ulusalcılığıyla bir uzlaşma sonucuna vardı, ve Ruhr Havzası’nın işgaline karşı protesto gerçekleştirdi, ve ulusal kahraman Schlageter’i kutladı. Lenin’in kendi sözleriyle, Milletler Cemiyeti, işçilerinin sonuçta sadece daha sert savaşabileceği “kapitalist soyguncuların ve haydutların grubuydu”. Lakin, Stalin -Lenin’in taktikleriyle uyumlu olarak- bu aynı haydutlarla bir uzlaşma yaptı, ve SSCB Milletler Cemiyeti’ne girdi. Lenin’in düşüncesinde “halk” ya da “insanlar” konsepti küçük burjuvazinin karşı-devrimci ideolojisine suç yaratan bir tavizdi. Bu; Leninistlerin, Stalin ve Dimitrov’un çılgınca “Halk Cephesi” hareketini başlatmak için küçük burjuvaziyle bir uzlaşma yapmasını engellemedi. Lenin için, emperyalizm dünya proletaryasının en büyük düşmanıydı, ve ona karşı tüm güçler harekete geçirilmeliydi. Fakat Stalin, yine gerçek Leninist modayla, Hitler’in emperyalizmiyle bir ittifak hazırlamakla oldukça meşguldü. Daha fazla örnek vermek gerekli mi? Tarihsel deneyimler, devrim ve karşı-devrim arasındaki tüm uzlaşmaların sadece ölüme hizmet edeceğini öğretiyor. Onlar (Uzlaşmalar), sadece Devrimci Hareketin yenilgisine yol açar. Tüm uzlaşma politikası bir yenilgi politikasıdır. Alman Sosyal Demokrasisi ile önemsiz bir uzlaşma olarak başlamış olan şey kendi sonunu Hitler’de buldu. Lenin’in gerekli bir uzlaşma olarak meşrulaştırdığı şey, kendi sonunu Stalin’de buldu. Devrimci uzlaşmazlığı,“Komünizmin çocukluk hastalığı” olarak teşhis eden Lenin, oportünizmin ihtiyarlık hastalığından, yalancı komünizmden acı çekmekteydi.

VII.

Eğer birisi Lenin’in kitapçığı tarafından yaratılan Bolşevizm’in resmine eleştirel gözlerle bakarsa, şu temel noktalar Bolşevizm’in karakteristikleri olarak kabul edilebilir:

1. Bolşevizm ulusalcı bir doktrindir. Temelinde ve var oluşunda ulusal bir problemi çözmek için tasarlanmıştır, daha sonra Uluslar arası kapsamdaki bir teori ve pratiğe ve genel bir doktrine yükseltilmiştir. Ulusalcı karakteri, ezilen ulusların bağımsızlığı mücadelesindeki tutumuyla ışığa çıkar.

2. Bolşevizm otoriter bir sistemdir. Sosyal piramidin zirvesi en önemli ve belirleyici noktadır. Otorite çok-güçlü kişilikte gerçekleşir. Lider mitinde, burjuva kişilik ideali en üst zaferini kutlar.

3. Örgütsel olarak, Bolşevizm yüksek düzeyde merkeziyetçidir. Merkez komite tüm inisiyatifin, liderliğin, talimatın, emirlerin sorumluluğuna sahiptir. Burjuva Devlet’te olduğu gibi, örgütün en önemli üyeleri burjuva rolünü oynar; işçilerin biricik görevi emirlere itaat etmektir.

4. Bolşevizm militan bir iktidar politikası tarif eder. Yalnızca iktidarla ilgilidir, geleneksel burjuva düşüncesindeki yönetme biçimlerinden hiç farklı değildir. Organizasyon özelinde üyelerin otonomisi(kendi
kaderini tayini) yoktur. Ordu; partiye, örgütlenmenin mükemmel örneği olarak hizmet eder.

5. Bolşevizm diktatörlüktür. Canavarca bir zorla ve teröristçe düzenlemelerle çalışır, tüm işlevlerini tüm Bolşevik olmayan kurumların ve fikirlerin bastırılmasına yönlendirir. Onun “proletarya diktatörlüğü”, bürokrasi diktatörlüğü ya da tek kişinin diktatörlüğüdür.

6. Bolşevizm mekanistik bir yöntemdir. Otomatik koordinasyonu, teknik olarak güvenlileştirilmiş uyumluluğu ve sosyal düzenin en etkili hedefi olarak en verimli totalitarizmi arzular. Merkezice “planlanmış” ekonomi, bilinçli olarak teknik-örgütsel problemleri sosyo-ekonomik sorunlarla karıştırır.

7. Bolşevizm’in sosyal yapısı bir burjuva doğasıdır. Ücretlilik sistemini ortadan kaldırmaz ve proletaryanın emeğinin ürettikleri üzerinde kendi kararını almasını reddeder. Bu yüzden geleneksel olarak burjuva sosyal düzeninin sınıf sınırlarının içinde kalır. Kapitalizm ebedileşir.

8. Bolşevizm yalnızca burjuva devrimi sınırlarının içinde devrimci bir elementtir. Sovyet sistemini anlayamamış, bu yüzden de, o (Bolşevizm) Burjuva toplumunun ve ekonomisinin temel yapısını dönüştürememiştir. Sosyalizmi değil, ama Devlet Kapitalizmini yerleştirir.

9. Bolşevizm nihayetinde sosyalist teorinin öncülük edecek bir köprü değildir. Sovyet sistemi olmadan, insanlığın ve şeylerin tamamıyla radikal devrimi olmadan, tüm sosyalistçe taleplerin en temel olanlarını, yani insanın kapitalist kendi-yabancılaşmasına son vermeyi karşılayamaz Burjuva toplumunun son aşamasını temsil eder, yeni bir toplumun ilk basamağını değil.

Bu 9 madde, Bolşevizm ve Sosyalizmin bağlantılanamayacak karşıtlığını gösteriyor. Tüm gerekli açıklıkla, Bolşevik hareketin burjuva karakterini ve onun faşizmle yakın ilişkisini göstermekteler. Ulusalcılık, otoriterlik, merkeziyetçilik, lider diktatörlüğü, iktidar politikaları, terör-egemenliği, mekanistik dinamikleri, ve sosyalleşmedeki acizliği – faşizmin tüm bu temel karakteristikleri Bolşevizm’de var oldu ve hala var olmakta. Faşizm, Bolşevizm’in birebir bir kopyası. Bu yüzden birine karşı mücadele, diğerine karşı bir mücadeleyle başlamak zorunda.
71 Comrade Stalin 4 Şubat 11 / 3am

“Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlar”

bütün bu yazdıkların laf ebeliği, gevezelikten başka bir şey değil…
aslına bakarsan bolşevizmi faşizmle eş tutan bir kafa yapısıyla konuşacak birşey yok…
ama bekle sana bu yazdığın yada kopyalayıp yapıştırdığın yazıya çok gebe bırakıcı bir cvp verecem…..siz kafayı yemeye devam edin….!
72 güle güle 4 Şubat 11 / 6am

kafayı yiyen yok, sana kolay gelsin aahaaah. Kendi hakikatini gizleme “Stalin yoldaş” iktidar bir rüyaya dönüştü senin içinde

birkaç sefer daha tekrarlarsan belki de ikna da olursun, “Faşizme karşı mücadele Bolşevizm’e karşı mücadeleyle başlar” yaza yaza, aman dikkat
73 Comrade Stalin 5 Şubat 11 / 12am

çok komik…zorlayın kendinizi…daha ne teoriler (!) görecez..
74 koyusiyah 31 Mart 11 / 10pm

Lenin, troçki stalin birbirlerinden çok farklılarmı ki? Üçününde ellerinde devrimci kanı var, 1921 kronştad örneği verilebir..
ondan öte sovyetlerin gasp edilmesi (sovyetlere hükümet komserlerinin atanması) yani sosyalizme ihanet bizzatihi leninin emriyle olmamışmıdır?
75 Gün Zileli 31 Mart 11 / 10pm

Zaten kitapta da bu anlatılıyor.
76 devrimci kanı 1 Nisan 11 / 8am

ellerinde halkın kanı var. çeka, gpu, dekulakizasyon
77 Anonim 8 Nisan 11 / 11pm

TÜRK SOLU BİR ÇORBADIR: KEMALİZM ÜSTÜ STALİNİZM

Bu kabulü Stalinizm de kolaylaştırmış olabilir mi?

Stalinizm’in o çorbaya kolaylıkla dahil olabilmesi tesadüf değil. Çünkü Kemalizm “Bu halk için neyin iyi, neyin kötü olduğunu ben bilirim” der ve uygular. Halkın ne dediğinin, ne istediğinin önemi yoktur. Beğenip beğenmeme hakkına sahip değildir. Stalinizm de böyle der, SSCB’de bunu uygulamıştır. Stalin döneminden itibaren SSCB’de sosyalizm adına hiçbir şey olmamıştır. Sosyalizm işçi sınıfının iktidarı demektir, Stalin ve çevresinin iktidarı değil. Ama Stalinizm’in Kemalizm’e çok kolay birleştirilip iğrenç bir çorba haline getirilmesi bu nedenle mümkün olmuştur. Tepeden aşağı toplumu değiştirme projelerinin sosyalizmle ilgili olamaz. Sosyalizm, geniş kitlelerin kendi eylemiyle ve kararlarıyla gerçekleştirilen bir şeydir. Önce Kemalizm sonra Stalinizm eklenerek Türkiye’de bu çorba günümüze kadar gelmiştir. Bunu anlamadan solun nasıl olup da halkın oy verdiği hükümete karşı Genelkurmay’dan yana olabileceğini anlamak mümkün değildir.

http://www.stargazete.com/roportaj/yazar/fadime-ozkan/turk-solu-28-subat-ta-catladi-317155.htm
78 Neden hedef Margulies? 8 Nisan 11 / 11pm

DSIP Genel Baskani’na Kemalist solcular tarafindan 6 kez saldirilmis. Evet baskalarina da saldirmislar ama açik ara farkla en çok Margulies’e saldirmislar. Neden? Tabii ki anti semitizm. Türk solu islamcilara nazaran çok daha fazla anti semit, bunlarin en basit kafali irkçi kafatasçilardan en ufak farklari yok, hatta 1996′dan beri askerle aralari daha iyi oldugu için irkçi kafatasçilardan da daha berbatlar. Tipki Stalin’in Hitler’den berbat oldugu gibi.
79 Can 9 Nisan 11 / 1am

Boya da yakışır yani kerataya… Yeşil mi dökmüşler? Orada olmak ve Roni’nin yüzünü şöyle yemyeşil görmek isterdim doğrusu. Yazık, gösteriyi kaçırmışım. Fakat yeşil boya üstü yumurta pek sağlam bir bileşim değil; onun yerine şöyle siyah katran üzeri kuş tüye bulamak daha afilli olurdu doğrusu. Ama çocukları bunu yapmadıkları için suçlayamam, çünkü o kadar geniş kapsamlı bir eylemi yapmak uzun vakit, hazırlık ve masraf ister. Sol içi şiddetin çok daha üzücü örneklerine aşinayız; o yüzden şimdi boya moya gibisinden hareketler çok daha nazik olma özelliği taşıyor. Tabii ki boyayı yiyen, “Ben çok matah bir adamım ki bana badana-boya-cila çektiler” kafa yapısında olduğu için, medyada gazete gazete, kanal kanal dolaşıp ağlaması doğal. İster misiniz Seda Sayan’ın programına da katılsın…
80 Anonim 9 Nisan 11 / 7am

Franko’cu Kemal ve ‘şapka devrimcileri’

Türkiye’de Mustafa Kemal’i, nerdeyse zorla sosyalist yapma gayretinde olan ulusalcı, devletçi bir sol var. ‘Cumhuriyet’in kazanımları’ndan söz edip, duruyorlar. Onlara sorsak, Mustafa Suphi’leri herhalde dış güçler boğdurtmuştur. Kemal’in Ermeni soykırımı konusundaki tavrı, Ermeniler’in el koyulan varlıklarını, mahkemece katliamdan sorumlu bulunup, idam edilenlerin yakınlarına vermek olmuştu. Dersim katliamı sırasında aktif görevde değildi ama son karar mercii yine o’ydu. Dersim köylerinde çoluk çocuğu bombalamaya giden Sabiha Gökçen’i bizzat yolcu etmişti uçağına. Başka belgeler de var bununla ilgili ama bilinen şeyleri uzatmayalım.

Mustafa Kemal’in 12 Mayıs 1937’de Meclis’te, İspanya İç Savaşı’nı değerlendirdiği konuşması, o’nun sosyalizm ile ilişkisini, tartışmaya yer bırakmayacak kadar netleştiriyor: “Dünya Endülüs’te muazzam bir ihtilâle şahitlik etmektedir. General Franco’nun milletperverlerden müteşekkil ordusu, İspanyol halkının desteğini de ardına alarak, halkı sınıf tabanında parçalamak gibi bir felakete girişmiş olan hükümete karşı haklı bir mukavemet göstermekte ve yirmi beş milyonluk büyük İspanyol milletini tek bayrak ve mukaddes bir milli ülkü etrafında birleştirerek zafere yürümektedir.”

İşin ilginç yanı, bugünkü sip tkp’si siyasi büro ve merkez komitesi üyesi, Kemal Okuyan da anlaşılan, TC’nin faşizm sevdalısı geçmişinin farkında ki, Cemal Hekimoğlu mahlasıyla yazdığı ‘Stalin’i Anlamak’ kitabında, “Türkiye dahil birçok ülke Sovyetler Birliğinin artık tamamen yenilmesini ve bu sayede savaşa Nazi saflarında girmeyi bekler” diye yazmış.

Bu ulusalcılara “nasyonal sosyalist” deyince kızanlara soruyorum: nazilere sempatiyle bakan bir devletin ‘kazanımları’nı korumayı görev addedenlere, başka ne denir? Sahi, çok merak ediyorum: eğer o zaman, şimdiki tkp var olsaydı ve SSCB ile TC savaşa girselerdi, hangi tarafta olurdunuz? Gerçi biri devlet kapitalisti, diğeri yarı faşist ama sizin işiniz çok zor: yurtseverlik mi, ‘sosyalizm’ mi? Evet, böyle bir şey olmadı ama olmamasını, TC ile Stalin SSCB’sinin dostça ilişkilerine ya da sosyalizmin yurtseverlikle bağdaşabilmesine borçlu değiliz. Okuyan’ın da yazdığı gibi, nazilerin yenilmesine borçluyuz. Siz bu sorumu, ideolojik söylemlerinizin sağlaması için cevaplayın hele bir.

Cumhuriyet’in kazanımları dediğiniz şeyler, faşist rejimlerde de olan bazı ‘aydınlanmacı’, tek tipleştirici projeler. Kafatası ölçme işleri burada da yapıldı, kökenimizin Orta Asya’lı Türkler olduğu ‘teorisi’ni kanıtlamak için. Sınıfsız bir toplum yaratmak adı altında, emekçi sınıfın varlığı bile inkâr edildi. Köprüyü geçene kadar herkese ne duymak istiyorsa o denildi: SSCB yeni kurulmuş ve Lenin Anadolu’daki direnişe silah, para yardımı yaparken, Mustafa Kemal, Anadolu’da, vatan, din, namus gibi kaygılarla silaha sarılıp, peşinden gelenlere, hem “sosyalistler” hem de “müslümanlar” diye hitap ediyordu. Kürtler ilk meclis’te Kürdistan Eyaleti temsilcileriydi. “Köylü milletin efendisidir” dendi ama asla bir toprak reformu yapılmadı. Türkiye Cumhuriyeti güya anti emperyalistti. Ulusal kurtuluş savaşından çıkmak bir ülkeyi otomatikman anti emperyalist yapmaz. Herşeyden önce, anti kapitalist değilsin. Sonra, emperyalist dediğin ülkelerle işbirliği içindesin. Yok, İncirlik’ten, Nato’dan bahsetmiyorum; bu işbirliği Mustafa Kemal’in zamanında başlamıştı. O’nun ‘devrimleri’ni cumhuriyetin kazanımları olarak gördüğünüz için, size “şapka devrimcileri” demek gerekir.

Son olarak, gerçek TKP’nin son yöneticilerinden Nabi Yağcı’ya saldırma cüreti gösteren provokatörünüz, o’na “vatan haini” diye bağırmış. Trajikomik! O kadar Nazım’ı sahipleniyorsunuz da, nasıl bu kadar vatansever olabiliyorsunuz?

Yan sanayi ürünleri ucuzdur, iyi satar ama üç günde de boku çıkar işte.

Ali Baydaş

http://ali-baydas.blogspot.com/2010/12/frankocu-mustafa-kemal-ve-vatansever.html
81 Can 9 Nisan 11 / 11am

Muahahahaaaaaaahaaaa… Ekşisözlük’te bir suser’ın (oranın diliyle ‘sözlük user’) sazan avlamak için uydurduğu metni sahici sanıp üstüne yazı döşenmişler… Yahu benim bildiğim, bu sazanlığa daha evvel Taraf’taki Melih (soyadını unuttum) isimli çocuk düştüydü de alay konusu olduydu uzun süre, onun üstüne hala maytap geçilmekten hoşlanan mazoşistler de varmış demek. Eee, bunun üzerine, bir Yılın Sazanı ödülü ihdas etmek şart oldu hani, sazanların sayısı gün geçtikçe artıyor… Hem sazan hem cahil bunlar. Hayatlarında hiçbir devlet adamının konuşma metnini okumamışlar; terminolojiden filan haberleri yok.
82 çifte standartçi zavallilar 9 Nisan 11 / 11am

Simdi sana biz de mesela Silivri ile ilgili saka yapip yanina smileyler koysak küplere binersin, aglar,bagirir, çagirir, mizildanir, agabeylerini yardima çagirirsin. Bu köhnemis komünistlerdeki çifte standart sözde bilimsel sosyalizme göre tarihsel öncü proletaryanin fikirlerinin her zaman dogru, her zaman hakli olduguna inanmaktan geliyor. Mesela Stalinist olmayan bir yönetim 500 kisiyi öldürse , …….uuuu bunlardaki gürültüye bak: Fasizm, katliam, hatta soykirirm, canavarlik vs.vs. vs. Stalinist bir yönetim 500 bin kisiyi öldürse: normal uygulamalar, sinif diktatörlügü geregi, devrimci önlemler. Stalinist olmayan bir ülke gidip komsusunun topraklarinda bir iki km gaspetse….isgal, hegemonya,emperyalizm, haydutluk, eskiyalik . Stalinist bir ülke bir kitanin yarisini yutsa sosyalist kamp, sosyalizmin korunmasi, hatta ulusal kurtulus vs.vs. Neyse bunlar büyük konulardaki örnekler, ama ahlak bozuklugu buralarda baslar ve nereye kadar gider bilir misiniz? Kimi için hirsizlik, kimi için kamulastirma, kimi için cinayet, kimi için cezalandirma, kimi için adam harcama, kimi için feda eylemi, kimi için orospuluk, kimi için kadin özgürlügü, kimi için yalancilik, kimi için propaganda, kimi için kalleslik, kimi için taktik… Iste bu nedenlerle Stalinistlerde yazi tura silinmistir, onlardan hersey beklemek gerek… Nitekim bugün çok çok ciliz gücüyle kendinden daha zayif birine yapilmis bir siddet eylemini gülerek, eglenerek anlatanlarin, yarin ellerine güç geçerse (hayatta geçmez ya ) ne kadar zalim olacaklari buradan belli. Zavallilar…
83 Can 9 Nisan 11 / 11am

Bizim Dr. Jeykll şimdi de anti-Stalinist pozlarına girmiş… Bundan sonra bunun adı, “Binbir surat Hacı Murat”… Vah yavrum, senin gibi dışlanmış ve asosyal kimseleri rehabilite etme merkezi yaptın burayı.
84 çifte standartçi zavallilar 9 Nisan 11 / 12pm

O kadar dar kafali adamsini ki sadece solcu, sosyalist olanlarin anti stalinist olacaklari gibi ilkel bir yaklasimin var. Sen kaç yasindasin zavalli?
85 Can 9 Nisan 11 / 12pm

Git oğlum… “Terapi”ni benden bulma sabah sabah…
86 Apsil 13 Mayıs 11 / 8pm

Bebek katili Stalin’i savunan ruhsuz, vicdansızlara.. Yaşananları düşünüp, Stalin katilini savunurken içleri belki biraz cız eder umuduyla.

**

Teslim olmanın ölüm ya da Stalin’in acımasız kamplarında mahkumiyet anlamına geldiğini bilen bazıları Ruslara teslim olmaktansa kucağındaki çocuğuyla nehre atlamayı tercih etti. Bu korkunç dramın şahitlerinden çiftçi Martin Nagale gördüklerini şöyle anlatıyordu: “…Çok korkunçtu. Kadınlar teslim edilmemeleri için yalvarırken, her yeri gözyaşları ile yıkıyorlardı. Bu yalvarmaların faydasız olduğunu gören birçoğu da çocukları ile kendilerini Drau nehrine attılar.” Bir başka şahit Mrs. Maria Tiffling, faciada gördüklerini şöyle ifade ediyordu: “Bir ailenin bütün fertleri ile Drau sularında kayboluşunu unutamam. Anne bir yavrusunu sırtına bindirmişti. Diğer ikincisinin de ellerini tutuyordu. Üçüncü ve en küçük çocuk da babasının kollarında idi. Hepsi de kendilerini asi Drau’nun sularına korkunç çığlıklarla attılar.” Dünya tarihinin az bilinen bu katliamından sonra Avusturya’nın güneyinde Spittal Drau kasabasında 24 Ekim 1960 yılında Batı Avrupa Müslümanları Birliği tarafından küçük ama anlamlı bir anıt dikildi. Anıtın kitabesine şunlar yazılmıştı: “Burada 28 Mayıs 1945’te 7,000 Şimali Kafkasyalı, kadın ve çocukları ile birlikte Sovyet makamlarına teslim edildiler. Ve İslamiyet’e olan sadakatleri ile Kafkasya’nın istiklali ideallerine kurban gittiler.”

http://cecenistan.ihh.org.tr/varolus/surgunlerdiyari/draukatliami.html

**

http://www.gaxxi.com/hatiaqo/yazi/avrupanin-gobeginde-facia-drau-katliami–28-mayis-1945
87 devrim 4 Şubat 12 / 8pm

faşizme karşı mücadelenin bolşevizme karşı mücadeleyle başladığüını söylemek ve bunun üstüne devrimi savunmak,adiliğin kahpeliğin dönekliğin daniskasıdır…dünya devrim tarihinde yoldaş marks ın ve yoldaş engelsin dahi ütopya olarak kurdukları bilimsel sosyalizmi ilk ve tek olarak gerçeğe yansıtan BOLŞEVİK PARTİSİ ve yoldaş lenin ve yoldaş stalin olmuştur….çin,küba ve diğer devrim deneyimleri de yine hain troçki ya da diğer revüzyonistler örnek alınarak değil yoldaş lenin stalin ve bolşevizm örnek alınarak yapılmıştır….işin özü yoldaş leninin dediği gibi:gülünç ve bir o kadar da öğretici bir durumla karşı karşıyayız, yani karşı devrimci küçük burjuva hainleri devrim çarşafı giymeye çalışıyor….küçük burjuva revüzyonistleri sözde devrimi savunur ama devrimi adam öldürmeden yapıp adam öldürmeden yaşatmak isterler bu yüzden inançlarında kararlı ve dik olamadıklarından ve gerçekçi olmadıklarından içindir ki, onların devrimi hep ertelenir ve hiç devrim günleri gelmez…!
88 Apsil 4 Şubat 12 / 9pm

Fanatizm insanı robotlaştırır, vicdan ve ahlak olgularını ortadan kaldırır. İnsanı merkez olarak gören bir sistemi savunacağım derken bebek katili Stalin’i savunmak ne vahimdir.

Devrim nedir? Toprağında özgür yaşama arzusunu hayatı pahasına savunan Kuzey Kafkasya dağlıları mı devrimcidir, yoksa tuz madenlerinde, dikenli tellerle çevrili ve gardiyan kuleli kamplarında isimsiz binlerce mezarın sahibi Stalin mi? Eğer ki devrim insanın olabildiğince özgür ve eşit şekilde yaşama davası ise cevap fanatik olmayanlar için oldukça açık.

“ … Avrupa HALKLARI! Bağımsızlık ve özgürlük için nasıl savaşılacağını
kahraman dağlılardan öğreniniz. Onlar bu ilkelerin en belirli, en saygıdeğer
temsilcileridir.” Karl Marx

“Tahammül etmek zorunda kaldığımız vahşet bizim için yabancı değildir. Biz Stalin’in tuz madenlerini, dikenli tellerle çevrili ve gardiyan kuleli kamplarını, isimsiz mezarlarını hatırlıyoruz, biliyoruz. Vatanımızdan sürülmenin ve soykırımın acılarını biz tattık. Maruz kaldığımız dehşetlerden dolayı bu duruma maruz kalanlarla, korkunç bir ortak paydamız var, biz onları hemen tanırız. Dachau ve Auschwitz’de fırına atılan iskelet halindeki Yahudileri ve Romanları, Nanjing’de süngülenenleri, Biafra’daki gözleri korkudan büyümüş çocukları, My-lai’da namlunun ucunda yalvaran anne ve bebeğini, hardal gazıyla boğulan Irak Araplarını, Interhamwe’nin bıçaklarıyla Kigali yolunda doğranan Ruandalı Tutsileri biz tanırız. Anlamsız cinayetler tarihinde onlar bizim şehit kardeşlerimizdir!” Aslan Masha